มิโลหายไปหนึ่งคืน แล้วกลับมาได้อย่างโชคดี

เมื่อคืนวันเสาร์ผมกลับจากงานดึกหน่อย แล้วพบว่าประตูรั้วบ้านเปิดค้างไว้ มิโลหายไปเฉยๆ เลย ผมวิ่งตามหาทั้งซอยจนเหนื่อย ถามป้าข้างบ้านกับยามหน้าปากซอยก็ไม่มีใครเห็น ตอนนั้นในหัวคิดแต่เรื่องแย่ๆ จนแทบนั่งร้องไห้อยู่หน้าบ้าน พอตีหนึ่งกว่า มีคนโทรมาบอกว่าเห็นเจอร์แมนเชพเพิร์ดตัวหนึ่งนั่งอยู่ที่ตลาดนัดหลังวัด ผมรีบขับรถไปโดยไม่ทันได้ใส่รองเท้าดีด้วยซ้ำ พอเห็นหน้ามิโลที่หางแกว่งดิ้นอยู่ ใจผมก็ชื้นขึ้นมาทันที วันนี้ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติแล้ว แต่ผมเปลี่ยนสายจูงกับกุญแจรั้วใหม่หมด ได้บทเรียนว่าเรื่องการดูแลรั้วนี่สำคัญกว่าที่คิดครับ