ซันนี่หายไปสองชั่วโมง

วันนั้นประมาณห้าโมงเย็น ซันนี่วิ่งออกจากประตูรั้วตอนที่คนส่งของเปิดประตูค้างไว้ พอหันมาก็ไม่เห็นแล้ว ดิฉันวิ่งตามไปทั้งซอย เรียกชื่อจนเสียงแหบ เพื่อนบ้านหลายคนช่วยหา แต่ไม่มีใครเจอ ประมาณหนึ่งชั่วโมงกว่า มีคุณป้าที่ขายของหน้าปากซอยโทรมาบอกว่าเห็นหมาทองนอนอยู่ใต้ร้านกาแฟ ดิฉันรีบไปดู ซันนี่นอนหอบ ตัวเปื้อนดิน แต่ยังโอเคอยู่ พอเห็นหน้า มันก็วิ่งมากระโดดใส่ ทั้งที่ควรจะกลัวมากกว่า ดิฉันร้องไห้ในรถเลยค่ะ ตอนนี้ติดป้ายชื่อกับเบอร์โทรไว้ที่คอ และเปลี่ยนเป็นล็อกประตูสองชั้น ลูกชายบอกว่าเกินไปหน่อย แต่ดิฉันไม่อยากเจอวันแบบนั้นอีก ฝากทุกคนระวังประตูด้วยนะคะ บางทีแค่แป๊บเดียวก็หายไปแล้ว