คืนลอยกระทงที่ภูเก็ตกับ Daeng ที่กลัวเสียงดัง

ปีนี้เป็นปีแรกที่ฉันพาแดงไปดูงานลอยกระทงนอกบ้าน ก่อนหน้านี้ทุกปีจะให้น้องอยู่บ้านกับพัดลมเปิดดังๆ เพราะแดงเป็นชเนาเซอร์ตัวเมียอายุห้าขวบกว่า ขี้กลัวเสียงดังมาตั้งแต่เด็ก ทุกครั้งที่มีประทัดจากข้างบ้านเธอจะหลบไปซุกใต้โซฟาทันที แต่ปีนี้ฉันอยากให้เธอได้เห็นแสงไฟบ้าง จึงพาไปนั่งริมทะเลแถวบ้าน บนผ้าปูที่ห่างจากคนพอสมควร ให้เธอนั่งตักแล้วกระซิบเบาๆ ว่าไม่เป็นไร พอกระทงแรกลอยขึ้นฟ้า แดงเงยหน้ามองแสงนิ่งๆ อยู่นาน ไม่สั่นอีกเลย ฉันรู้สึกว่าการปล่อยให้เธอค่อยๆ ชินมันสำคัญกว่าการพยายามบังคับให้กลัวน้อยลงทันที ปีหน้าอยากให้แดงได้ลองปล่อยกระทงเล็กๆ ด้วยกันดู