ตีสองที่กรุงเทพฯ: คืนที่เราพาลูกหมาเพื่อนบ้านวิ่งไปหาหมอ 24 ชั่วโมง

เสียงเคาะประตูดังตอนตีหนึ่งห้าสิบ เป็นคุณพิมจากห้องฝั่งตรงข้าม ยังอยู่ในชุดนอน อุ้มลูกปอมเมอเรเนียนตัวสั่นห่อผ้าเช็ดตัวมา เธอวางขนมช็อกโกแลตซองเล็กไว้บนโซฟา แล้วลูกหมาอายุสามเดือนก็กินเกือบหมดซอง เธอเสิร์ชกูเกิลแล้วและร้องไห้อยู่ ฉันพูดสิ่งเดียวที่คิดออกว่าสมเหตุสมผล คือเราไปหาหมอเดี๋ยวนี้

ฉันคว้ากุญแจ ทิ้งคัมเพ็ต คอร์กี้ของฉันที่ง่วงๆ และน้อยใจสุดๆ ไว้บนโซฟา แล้วเราเรียกแท็กซี่ ตอนนั้นแม้แต่สุขุมวิทก็แทบไม่มีรถ คนขับเข้าใจภายในสองวินาทีและพาเราลัดเข้าสามซอยที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน ระหว่างทางฉันโทรหาคลินิก เป็นโรงพยาบาลสัตว์เปิด 24 ชั่วโมงใกล้อโศกที่ฉันเซฟเบอร์ไว้ตั้งแต่หลายสัปดาห์ก่อน เขาถามว่าลูกหมาตัวใหญ่แค่ไหน กินอะไรเข้าไป ประมาณเท่าไหร่ และเมื่อไหร่ เราตอบได้แค่สองในสามข้อ คุณพิมไม่ได้เก็บซองเปล่าไว้ ซึ่งภายหลังเราเจอใต้หมอน

ที่คลินิก คุณหมอสาวใจเย็นรับช่วงต่อ ชั่งน้ำหนัก ตรวจหัวใจ และให้การรักษาทันที เธออธิบายว่าช็อกโกแลตอันตรายต่อสุนัขได้ ขึ้นกับชนิดและปริมาณ และจะขอเก็บไว้สังเกตอาการข้ามคืน เธอบอกว่าอย่าพยายามทำให้อาเจียนเองที่บ้าน เพราะอาจเกิดปัญหาเพิ่ม เว้นแต่คุณหมอสั่ง คุณพิมนั่งในห้องรอกับชาที่ไม่ได้ดื่ม ส่วนฉันดูตุ๊กแกบนผนังและพยายามไม่ตื่นตระหนกแทนเธอ

ตีห้าลูกหมาตื่นแล้ว เซๆ และเรียกร้องอาหาร คุณหมอบอกว่าไม่เป็นไร กลับบ้านได้ตอนบ่าย และเราทำถูกแล้วที่รีบมา คุณพิมกอดฉันในแท็กซี่และบอกว่าเป็นคืนที่แย่ที่สุดและมีประโยชน์ที่สุดในชีวิตเธอ

นี่คือเช็กลิสต์ที่ฉันแปะไว้ที่ตู้เย็นตอนนี้ และแชร์ให้คนทั้งชั้น ที่อยู่และเวลาเปิดของคลินิก 24 ชั่วโมงที่ใกล้ที่สุด รูปถ่ายซองหรือฉลากหรือต้นไม้ที่เกี่ยวข้อง กระเป๋าหิ้วใบเล็กหรือผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ เบอร์โทรที่เซฟไว้ชื่อ “หมอกลางคืน” และเงินสดเผื่อไว้

ส่วนคัมเพ็ตน่ะเหรอ หลับตลอดเรื่อง แล้วปลุกฉันตอนเจ็ดโมงด้วยรองเท้าหนึ่งข้างในปาก