สกู๊ตเตอร์ ตะกร้า และปอมเมอเรเนียนที่คิดว่าตัวเองเป็นราชา

คนย่านนนทบุรีของเรารู้จักเราก่อนรู้จักชื่อฉัน ฉันคือคุณป้าหมวกกันน็อกสีชมพู และในตะกร้าหน้ารถสกู๊ตเตอร์มีปอมเมอเรเนียนสีครีมแอ่นอกนั่งอยู่ มะม่วงหนักสามกิโลครึ่ง ประกอบด้วยความมั่นใจล้วนๆ เขาเห่าแมวทุกตัวระหว่างทางไปตลาด เห่าวินมอเตอร์ไซค์ทุกคัน และครั้งหนึ่งเห่าตัวเงินตัวทองตัวใหญ่ที่ไม่สนใจเลย

ฉันขอพูดตรงๆ เพราะเห็นคลิปมาแล้วและรู้ว่าบางคนกังวล เราเริ่มช้าๆ เดือนแรกตะกร้าเป็นที่วางขนมในโรงรถโดยไม่ได้สตาร์ตรถด้วยซ้ำ จากนั้นฉันซื้อตะกร้าที่มีตะขอสายรัดอย่างดี เบาะเล็กๆ และตาข่ายเหล็กด้านบนกันกระโดด เราขี่ไปร้านหัวซอยกลับมาด้วยความเร็วเท่าคนเดิน แล้วไกลขึ้นนิดหน่อย ตอนนี้ไปแต่ทริปสั้นๆ ไม่ขึ้นถนนใหญ่ ไม่ขี่ตอนแดดเที่ยง และไม่เคยไม่ติดตะขอ ถ้าพื้นร้อนเกินไปหรือฝนมาก เขาอยู่บ้าน ไม่มีทริปตลาดไหนคุ้มกับความปลอดภัยของเขา

ที่ตลาดเขาเป็นดารา ป้าขายผลไม้เก็บมะม่วงสุกให้เขาหนึ่งชิ้นทุกเช้า เลยเป็นที่มาของชื่อ และท่าเดียวที่เขาตั้งใจจริงๆ คือนั่ง มะม่วงหนึ่งชิ้น นั่งสมบูรณ์แบบหนึ่งที และจามด้วยความสุขเบาๆ ฉันพยายามจำไว้ว่าเขากินได้นิดเดียว เพราะผลไม้คือน้ำตาล หมอบอกว่าสัปดาห์ละไม่กี่ชิ้นเล็กๆ ก็เพียงพอสำหรับหมาขนาดนี้

พายุฝนฟ้าคะนองคือบทเรียนใหญ่ของเรา เรากำลังขี่กลับบ้านตอนฟ้าดำภายในสองนาที และเสียงฟ้าร้องครั้งแรกกลิ้งข้ามนาข้าวหลังหมู่บ้าน มะม่วงเงียบสนิท ซึ่งน่ากลัวกว่าเสียงเห่าเสียอีก ฉันจอดใต้หลังคาร้านค้า อุ้มเขาออกจากตะกร้า และกอดไว้ในเสื้อกันฝนจนพายุหนักที่สุดผ่านไป ถึงบ้านเขาวิ่งเข้าใต้เตียงทันทีและอยู่ในนั้นสองชั่วโมง ออกมาแค่เพื่อกินมันเทศอบชิ้นเดียว

ตอนนี้ฉันเช็กแอปพยากรณ์อากาศก่อนขี่ทุกครั้ง และเก็บผ้าเช็ดตัวผืนเล็กไว้ในตะกร้า เขานั่ง เขาเห่า เขารอมะม่วง และราชาของซอยก็มีความสุข