ไซบีเรียนฮัสกี้ในพัทยา: สงกรานต์ พลุ และค่ำคืนที่ยาวนาน

ตอนเราบอกเพื่อนที่รัสเซียว่าจะย้ายมาพัทยาพร้อมฮัสกี้ เขาหัวเราะ ตอนบอกเพื่อนในไทย เขามองตาค้าง และคุณป้าที่ตลาดคนหนึ่งพูดว่า "หมาน่าสงสาร" ก็ยุติธรรม ไลก้าเป็นไซบีเรียนฮัสกี้สีแดงขาว บรรพบุรุษเธอถูกผสมมาเพื่อลบสี่สิบองศา แต่เธอเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเราแล้ว เราเลยสร้างชีวิตที่เหมาะสมที่นี่ให้เธอ

เธออยู่ในห้องนั่งเล่นติดแอร์ จมูกแนบช่องแอร์ เราออกไปข้างนอกหลังตะวันตกดินเท่านั้นตอนพื้นเย็นลง และข้ามช่วงที่ร้อนที่สุดของวันไปเลย น้ำแข็งก้อนคือขนมหรู เธอยังมีแผ่นเย็นและสระเด็กในร่มเงาระเบียง ที่เธอไปยืนด้วยอุ้งเท้าเปียกๆ จริงจังมาก หมอที่จอมเทียนบอกให้หวีขนชั้นในออกให้ดีทุกสัปดาห์ แต่ไม่ต้องโกน เพราะขนช่วยกันความร้อนด้วย ฉันไม่เข้าใจทั้งหมด แต่ทำตาม

สงกรานต์คือความท้าทายแรกจริงๆ ของเรา พัทยาไม่ได้ฉลองวันเดียว แต่ฉลองทั้งสัปดาห์ และจอมเทียนเดือนเมษายนฟังเหมือนสงครามปืนฉีดน้ำขนาดใหญ่ ไลก้าที่ตอบโต้ด้วยเสียงหอนยาวเว่อร์ๆ ทุกครั้งที่ฉันออกไปทำงาน ถือว่าน้ำสาดแรกที่ประตูหน้าเป็นเรื่องส่วนตัว พอเย็นก็ซ่อนอยู่ใต้เตียง รถบรรทุกเต็มไปด้วยคนหัวเราะเปียกโชก เพลง เสียงตะโกน มันมากเกินไป

เราเลยทำแผนสงกรานต์ ทั้งสัปดาห์เราอยู่บ้าน ปิดม่าน เปิดเพลงสงบ แอร์เย็นพอดี และแผ่นเลียแช่แข็งตอนเย็น เดินตอนรุ่งเช้า ก่อนปืนฉีดน้ำชุดแรก ในมุมเงียบของย่าน เวลาพลุขึ้นตอนปีใหม่ แผนเดิมกลับมา พร้อมคุยกับหมอไว้ล่วงหน้า หมอบอกว่าห้ามให้ยาคน ให้อยู่ในห้องเงียบที่ปลอดภัย และถามหมอถ้ากลัวมาก ไลก้าผ่านมาได้ด้วยหัวบนตักฉันและหางที่กระดิกช้ามาก

ฉันยังเรียนรู้ว่าเสียงหอนของฮัสกี้อาจเป็นการสนทนา พอพลุหยุด เธอเริ่มร้องเพลง โน้ตยาวทีละโน้ต และเพื่อนบ้านสามชั้นข้างบนร้องตอบ ไม่กี่นาที ทั้งตึกเป็นคณะประสานเสียง ฉันอัดไว้ แน่นอน เธอฝันถึงหิมะ ฉันรู้ และฉันเล่าให้เธอฟังเรื่องฤดูหนาวที่จำได้ เธอฟังเอียงหัว