บั๋นหมี่กับสุดสัปดาห์สุดระทึก: หลังของดัชชุนด์

บั๋นหมี่เป็นดัชชุนด์ขนสั้นสีแดง เดินบนถนนสีลมเหมือนทางเท้าเป็นของมัน ใส่สเวตเตอร์ลายอาร์ไกล์สีน้ำเงินแม้อากาศสามสิบสามองศา และไม่เคยแสดงอาการเจ็บให้ฉันเห็นเลยตลอดห้าปี พอเช้าวันเสาร์มันร้องเจ็บตอนกระโดดลงจากโซฟา แล้วยืนนิ่งก้มหัวต่ำ ฉันใจหายวาบ

เจ้าของดัชชุนด์รู้ดีว่าหลังยาว ๆ นั้นบอบบาง ฉันเคยอ่านเรื่องนี้มาหลายครั้ง แต่การอ่านกับการเห็นหมาตัวเองไม่ยอมขยับมันต่างกันมาก มันไม่ยอมกินมื้อเช้า ซึ่งสำหรับหมาที่ชื่อเหมือนแซนด์วิชถือว่าวิกฤต มันเดินได้ไม่กี่ก้าวโดยหลังโก่ง และสั่นเมื่อฉันแตะหลังส่วนล่าง ฉันไม่พยายามตรวจเอง แต่อุ้มมันโดยใช้มือหนึ่งรองใต้อก อีกมือรองใต้สะโพก ให้กระดูกสันหลังตรงอยู่ตลอด แล้ววางลงในกระเป๋าเดินทาง

คลินิกที่สีลมเปิดเช้านั้น และคุณหมอตรวจให้ภายในครึ่งชั่วโมง เธอเช็กรีเฟล็กซ์ ดูมันเดิน แล้วบอกว่าโชคดีที่ขายังรับความรู้สึกได้ดี เธออธิบายว่าปัญหาแบบนี้การรักษาขึ้นอยู่กับความรุนแรง และในกรณีของมัน ขั้นแรกคือการพักอย่างเคร่งครัด ใช้กรงเล็กหรือคอกหลายสัปดาห์ ห้ามขึ้นบันได ห้ามกระโดด ออกไปขับถ่ายสั้น ๆ โดยใส่สายจูงเท่านั้น พร้อมยาที่เธอสั่ง เธอบอกให้กลับมาทันทีถ้าขาอ่อนแรงหรือปัสสาวะไม่ออก ฉันจดทุกอย่างและทำตามทุกคำ

สัปดาห์เหล่านั้นทดสอบเราทั้งคู่ ฉันอุ้มมันไปสวน นอนข้างกรง และซ่อนสเวตเตอร์ไว้ไม่ให้มันอยากแต่งตัวออกถนน เพื่อนให้ยืมทางลาดสำหรับโซฟา ทุกวันมันดีขึ้นทีละนิด พอสัปดาห์ที่สองมันเดินในห้องได้ตามปกติ และหลังตรวจติดตามผล คุณหมออนุญาตให้เดินช้า ๆ ระยะสั้น ๆ ได้

ตอนนี้มันหายดีแล้ว แต่เรามีกฎใหม่ ห้ามกระโดดลงจากเฟอร์นิเจอร์ ใช้สายรัดอกแทนปลอกคอ ดูแลน้ำหนักให้พอดี และออกกำลังกายเบา ๆ ฉันยังฝึกวิธีอุ้มที่ถูกต้อง ซึ่งเจ้าของดัชชุนด์ทุกคนควรฝึก ถ้าหมาคุณร้องเจ็บขึ้นมาเฉย ๆ ไม่ยอมเดิน หรือหลบซ่อน ไปหาหมอทันทีนะ อย่ารอ มันอาจช่วยให้คุณไม่ต้องกังวลอีกเยอะ