เปาปั๊กกับการเดินที่ยาวและช้าที่สุดในพัทยา

เปามีตารางประจำวันที่ทำให้พระยังภูมิใจ กินข้าวเช้า งีบ เดินช้ามากๆ ก่อนแดดแรง งีบ กินข้าวเย็น ห่อผ้าห่มเบอริโต้ ระหว่างนั้นเขากรนดังจนแขกคิดว่ามีมอเตอร์ตัวเล็กอยู่ใต้โซฟา ตอนนี้เขาเกือบหกขวบแล้ว ปั๊กสีเฟรนช์ฟอนหน้าเหมือนคุณปู่ที่กังวล และเป็นเจ้าของบ้านพัทยาของเรา

การเดินคือส่วนที่ยากที่สุดของวัน ปั๊กจมูกสั้น ความร้อนไม่ใช่เพื่อนเขา เราออกหกโมงตอนถนนยังเย็น และกลับทันทีที่เริ่มหอบหนัก เขาเป็นคนกำหนดจังหวะ ซึ่งช้ามาก และไม่มีใครรีบเขาได้ ฉันพกน้ำขวดเล็ก ผ้าเช็ดตัว และสายรัดอก ไม่ใช่ปลอกคอ เพราะหมอบอกว่าสายรัดอกอ่อนโยนต่อคอและการหายใจของปั๊กมากกว่า

มีบ่ายหนึ่งที่ฉันไม่มีวันลืม เรามีแขกมา ประตูเปิดค้างไว้ และเปาแอบออกไปผจญภัยในสวนตอนบ่ายสองโมง สิบนาทีต่อมาฉันเจอเขาในร่มเงา หายใจฟืดฟาดเสียงดัง ปากอ้ากว้าง และสีหน้ากังวล ฉันอุ้มเขาเข้าห้องแอร์ทันที เอาผ้าเปียกหมาดเย็นๆ วางบนอกและท้อง ไม่ใช้น้ำแข็ง แล้วโทรหาคลินิก เขาบอกให้พามา หมอตรวจอุณหภูมิและการหายใจ เก็บไว้สองสามชั่วโมง และเย็นนั้นเขากลับบ้านมาอารมณ์เสียแต่ปกติดี หมอบอกว่าปั๊กไม่ควรอยู่นอกบ้านกลางวันที่นี่เลย ฉันไม่เคยลืม

ตั้งแต่นั้นประตูสวนมีเกตกั้นเด็ก และแขกถูกบอกที่ประตูหน้า เรามีชามน้ำสะอาดทุกห้อง และเขานอนมุมที่เย็นที่สุด พอร้อนมากๆ เราตั้งพัดลมบนพื้นกระเบื้องให้เขา เขาถือว่าทั้งหมดนี้เป็นเรื่องปกติ

อ้อ เขาเกลียดทรายชายหาดด้วย เขานั่งในอ้อมแขนฉันริมน้ำและมองคลื่นเหมือนนักวิจารณ์ตัวเล็กในโรงละคร พอตื่นเต้นก็จาม แล้วมองเรามาเหมือนเป็นความผิดเรา ทุกครั้ง

ฉันไม่แลกเสียหอบของเขาสักเสียง