โบรีกับฉันแก่ไปด้วยกัน (แต่เธอยืนยันว่ายังเป็นลูกหมา)

หนวดของโบรีเริ่มขาวแล้ว ฉันเพิ่งสังเกตเห็นเมื่อเดือนก่อน ตอนอุ้มเธอไว้ตัดขนในห้องน้ำ แสงไฟส่องลงมาพอดี ฉันต้องนั่งนิ่งไปพักหนึ่งเลย เธออายุ 6 ขวบครึ่งแล้ว ถ้านับเป็นปีคนก็ยังไม่แก่เลย แต่ก็ไม่ใช่ลูกหมาอีกต่อไป และชิห์สุสีน้ำตาลขาวของฉันก็บอกชัดเจนว่าอยากได้จังหวะชีวิตที่นุ่มนวลขึ้น

ฉันได้เธอมาตอนย้ายมากรุงเทพฯ ใหม่ๆ มาอยู่คนเดียว คิดถึงบ้าน ไม่กี่สัปดาห์หลังจากมาอยู่เอกมัย เธอเป็นลูกหมาตัวจิ๋ว อารมณ์ร้อน แถมมั่นใจในตัวเองสุดๆ ชื่อโบรี แปลว่าข้าวบาร์เลย์ในภาษาเกาหลี เป็นเครื่องดื่มที่เราดื่มกันที่บ้าน อุ่นๆ เรียบง่าย ให้ความรู้สึกสบายใจ เธออยู่กับฉันมาสองอพาร์ตเมนต์ ผ่านปีที่งานหนักๆ และช่วงล็อกดาวน์ที่เหงาๆ นั่งฝั่งเดิมของโซฟาตลอด

บางอย่างก็ไม่เปลี่ยนเลย เธอไม่ผลัดขน แต่เรียกร้องทุกอย่าง ใส่โบว์ผมจิ๋วๆ ไปหาหมอที่เอกมัย แล้วก็ไปเอาใจพนักงานต้อนรับ ซึ่งแอบเก็บไก่แห้งไว้หลังเคาน์เตอร์ให้เธอโดยเฉพาะ พอเห็นไก่แห้งทีไร เธอจะหมุนติ้วทุกครั้ง ดีใจเท่าครั้งแรกเสมอ เธอเกลียดฝน ถ้าพื้นเปียกจะไม่ยอมเดินเลย ฉันเลยต้องอุ้มไปถึงหัวมุมถนน วางลงตรงที่แห้ง แล้วค่อยเดินต่อจากตรงนั้น

บางอย่างก็เปลี่ยนไป เธอนอนมากขึ้น ขึ้นบันไดช้าลง หายใจดังขึ้นนิดหน่อยหลังเดินเล่น ตอนตรวจสุขภาพครั้งล่าสุด คุณหมอบอกว่าหัวใจเสียงปกติดี แต่อยากให้เจาะเลือดตรวจทุกปีจากนี้ไป ให้ดูแลฟันให้สะอาด คอยดูน้ำหนักกับดวงตา เพราะชิห์สุวัยสูงอายุมักมีปัญหาตาแห้งและโรคในช่องปาก ตอนนี้เราเลยมีปฏิทินแปะตู้เย็นจดวันนัดทั้งหมด และสมุดเล่มเล็กๆ ไว้จดว่าเธอกินไปเท่าไหร่

เมื่อก่อนฉันเป็นคนรีบ ตอนนี้เราเดินตามจังหวะของเธอ แวะทุกต้นไม้ และคุณป้าขายดอกไม้หัวมุมถนนก็แอบให้กล้วยเธอชิ้นหนึ่ง ซึ่งฉันก็แกล้งทำเป็นไม่เห็น ตอนเย็นเธอนั่งบนตักฉันตอนฉันอ่านหนังสือ เอาคางพาดข้อมือฉัน

ฉันรู้ว่าสักวันเรื่องนี้ก็ต้องจบ แต่วันนี้เธอยังอยู่ตรงนี้ นอนกรนเบาๆ ท่าทางภูมิใจนิดๆ ผูกโบว์สีชมพูบนหัว และเธอคิดว่าตัวเองยังสองขวบอยู่ ฉันไม่คิดจะไปบอกเธอหรอกนะ