ตีหนึ่งกับคลินิกสัตว์ที่เปิดยี่สิบสี่ชั่วโมง

ตีหนึ่งกว่าๆ คืนวันอังคาร คลีโอ น้องชิห์สุวัยหกขวบครึ่งของฉันนอนไม่สงบและหายใจหอบ ฉันคว้ากระเป๋าแล้วขับรถไปโรงพยาบาลสัตว์ที่เปิดยี่สิบสี่ชั่วโมงแถวบางพลี

ระหว่างทางฉันพูดกับเขาตลอด ทั้งที่รู้ว่าเขาฟังไม่รู้เรื่อง ห้องรอเงียบมาก มีแค่เสียงแอร์กับเสียงหมาตัวอื่นที่เห่าบ้างเป็นครั้งคราว

หมอตรวจละเอียด บอกให้อยู่ดูอาการต่ออีกคืนหนึ่ง ฉันนั่งเฝ้ากรงอยู่ข้างๆ จนฟ้าเริ่มสาง นึกถึงตอนที่เขายังตัวเล็กพอจะนอนในฝ่ามือได้

ตอนนี้เขากลับมาอยู่บ้านแล้ว นอนหลับอยู่ข้างเท้าฉันเหมือนเดิม ฉันเลยรู้ว่าการเป็นเจ้าของคือการยอมตื่นตีหนึ่งเพื่อคนที่เรารัก