รองเท้าแตะพังไปสี่คู่: สัปดาห์แรกๆ ของน้ำตาลลูกโกลเด้น

น้ำตาลกลับบ้านบนเบาะหลังรถเราเดือนเมษายน ห่อผ้าขนหนู เอาคางพาดแขนฉัน เธออายุสิบสัปดาห์ สีครีม นุ่มจนฉันไม่อยากวางลง เราตั้งชื่อว่าน้ำตาล เพราะเหมือนตอนอยู่ใต้แสงแดดที่ระเบียงเป๊ะ

คืนแรกยากที่สุด เธอร้องตอนตีสอง ตีสาม และตีสี่ ฉันนอนบนพื้นห้องนั่งเล่นข้างกรง สอดมือผ่านซี่กรง และคืนที่ห้าเธอก็หลับยาว ไม่มีใครบอกว่าสัปดาห์แรกของลูกหมาคือการฝึกขับถ่าย ซักผ้า และเรียนรู้ที่จะอ่านสัญญาณเล็กๆ ดมพื้นวนเป็นวงกลมแปลว่าต้องออกไปข้างนอกเดี๋ยวนี้ ไม่ใช่อีกสิบนาที เดี๋ยวนี้

สัปดาห์ที่สองเธอค้นพบรองเท้าแตะ ไม่ใช่รองเท้าแตะอะไรก็ได้ แต่ของฉัน ที่วางใกล้ประตูหน้า ไปแล้วสี่คู่ ใหม่สองคู่ ตอนนี้ฉันเก็บตะกร้ารองเท้าไว้บนชั้นสูง และให้แครอทแช่แข็งหรือของเล่นกัดเมื่อเธอตรงไปที่ประตู หมอที่หัวหินบอกว่าการแทะเป็นเรื่องปกติในวัยนี้เพราะฟันกำลังเปลี่ยน และให้ตารางวัคซีนกับถ่ายพยาธิแบบง่ายๆ ฉันติดไว้บนตู้เย็นด้วยแม่เหล็ก

ความร้อนเป็นอีกเรื่องหนึ่ง ลูกโกลเด้นขนครีมหนาไม่ได้เกิดมาเพื่อหัวหินในเดือนเมษายน เราเลยเดินปลายหาดที่เงียบตอนรุ่งเช้า แค่สิบถึงสิบห้านาที แล้วเธอนอนบนกระเบื้อง สั้นๆ น้ำเยอะๆ ไม่เหยียบทรายร้อน เวลาเล่นริมน้ำตัวทั้งตัวส่ายไปมา เช้าหนึ่งเธอตื่นเต้นจนวิ่งซูมมี่สามรอบติดแล้วหลับ หน้าคว่ำลงในชามน้ำ ฉันถ่ายรูปไว้ แน่นอน

การเข้าสังคมก็สำคัญ เราเจอลูกหมาตัวอื่นที่ปลายหาดที่เงียบ และชาวประมงที่ซ่อมอวนตรงนั้นก็รู้จักเธอด้วยชื่อแล้ว เธอยังไม่แน่ใจเรื่องมอเตอร์ไซค์ เราเลยฝึกจากระยะไกลกับขนม เข้าใกล้อีกนิดทุกวัน

ฉันคิดว่าเตรียมตัวมาดีแล้ว ไม่ใช่เลย และฉันไม่ขอเอากลับสักอย่าง แต่รองเท้าแตะยังอยู่บนชั้นสูง