วันอาบน้ำตัดขนวินาศสันตะโร: หมอก แอ่งน้ำ และโบว์สีชมพู

ทุกเช้าวันเสาร์ หมกจะได้ไปอาบน้ำตัดขน เป็นช่วงที่มีความสุขที่สุดของสัปดาห์ มันจำเสียงสกูตเตอร์ตอนเลี้ยวเข้าซอยใกล้หาดป่าตองได้ ก็เริ่มเต้นอยู่กับที่ แล้วพอถึงร้านก็ลากฉันเข้าประตูไปแล้ว พุดเดิ้ลขนหยิกสีเทาเงินต้องดูแลเยอะมากในอากาศชื้นแบบนี้ และมันก็ถือว่าทั้งหมดนี้คือวันไปสปา

เสาร์นี้เริ่มต้นได้สมบูรณ์แบบ หมกถูกอาบน้ำ เป่าขน ตัดแต่งเป็นทรงก้อนเมฆที่สวยที่สุด และติดโบว์สีชมพูเล็ก ๆ บนหัว ที่ช่างตัดขนเป็นคนเลือกให้ พร้อมบอกว่าหล่อเหมือนดาราหนัง ฉันจ่ายเงิน ขอบคุณ แล้วอุ้มเจ้าตัวเงางามออกมาที่ถนน คืนก่อนฝนตกหนัก ซอยในป่าตองเลยเต็มไปด้วยแอ่งน้ำ

ฉันมีแผน เราจะเดินห้าสิบเมตรไปที่สกูตเตอร์ตามขอบถนนฝั่งแห้ง แต่หมกมีแผนของมันเอง เดินไปได้ครึ่งทาง คนขับตุ๊กตุ๊กโบกมือทักมัน หมกที่รักมนุษย์ทุกคนบนโลกดีใจจนตัวลอย กระชากสายจูงหลุดมือฉัน แล้ววิ่งตรงเข้าไปในแอ่งน้ำที่ใหญ่ที่สุดของถนน ไม่ใช่แค่เหยียบนะ มันนอนลงไปเลย กลิ้งหงายเอาขาทั้งสี่ชี้ฟ้า ส่วนโบว์สีชมพูก็ลอยหายไปเหมือนเรือลำน้อย

ฉันยืนอ้าปากค้าง คนขับตุ๊กตุ๊กหัวเราะจนต้องนั่งลง หมกลุกขึ้นนั่ง สีน้ำตาลตั้งแต่จมูกจรดหาง มองฉันด้วยรอยยิ้มแบบพุดเดิ้ลที่กว้างที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็น ก้อนเมฆสีเงินกลายเป็นสีมิลค์เชคช็อกโกแลตไปแล้ว

เรากลับไปที่ร้าน ช่างเอามือกุมหัวแล้วก็ใจดีทำให้ใหม่ทั้งหมด เธอบอกว่าขนพุดเดิ้ลโชว์ทุกอย่าง และกฎห้ามเหยียบพื้นเปียกหลังฝนตกก็เป็นไอเดียที่ดี ฉันถามเรื่องการดูแลหู เพราะหูที่เปียกอาจมีปัญหาได้ เธอก็สอนวิธีเช็ดให้แห้งอย่างถูกต้อง และบอกว่าถ้าเห็นหูแดงหรือมีกลิ่น ให้ถามหมอ

ตอนนี้เราเดินไปสกูตเตอร์ด้วยสายจูงสั้น ๆ กับสีหน้าจริงจัง หมกยังเต้นกลางถนนเหมือนเดิม ส่วนโบว์นั้น เจ้าของร้านค้าแถวนั้นเอามาคืนให้ ซักและตากแห้งเรียบร้อย คนป่าตองน่ารักที่สุด