ฮาจิ ชิบะที่บอกว่าไม่เอาเรือ

ฮาจิเป็นชิบะอินุขนสีส้ม แก้มขาว และไม่สนใจความเห็นฉันเลยสักนิด ที่โบพุตที่เราอยู่ มันเดินตามจังหวะของตัวเอง และหยุดกึกกลางถนนถ้าไม่ชอบหน้าตาของทาง เดือนที่แล้วฉันตัดสินใจว่ามันเห็นถนนหน้าบ้านพอแล้ว เราควรไปโรดทริปรอบเกาะกันจริง ๆ ด้วยรถ พร้อมปิกนิก

สมุยยาวรอบเกาะแค่ราวห้าสิบกิโลเมตร ขับรอบเกาะได้ในหนึ่งวัน แต่กับชิบะ ไม่มีอะไรเร็วเลย จุดแรกคือร้านเบเกอรีเล็ก ๆ ที่มีระเบียง พนักงานเสิร์ฟยกชามน้ำมาให้โดยไม่ต้องขอ ฮาจิรับน้ำ เมินพนักงาน แล้วนั่งหันหลังให้ทุกคน ซึ่งฉันเรียนรู้แล้วว่านั่นคือวิธีขอบคุณของมัน

ที่ลิปะน้อย เราเดินบนหาดฝั่งตะวันตกตอนบ่ายแก่ ๆ และที่อ่าวคริสตัลทางใต้ ท่ามกลางก้อนหินแกรนิตขนาดใหญ่ มันหยุด เอียงหัว แล้วมองน้ำอยู่สิบนาที ไม่ว่ายน้ำอยู่แล้ว ชิบะชอบอุ้งเท้าแห้ง แต่มันดมลมด้วยสีหน้าจริงจังมาก และยอมให้เด็กหญิงตัวเล็กลูบหาง

ดราม่าเกิดตอนขากลับ ฉันต้องยอมรับว่าได้เช็กล่วงหน้าแล้วว่าที่ไหนรับหมา บ่ายนั้นเลยราบรื่น แต่ฉันก็คิดว่าน่าจะสนุกถ้านั่งเรือสั้น ๆ จากท่าเรือเล็ก ๆ ไปจุดชมวิวใกล้ ๆ ฮาจิมองเรือ มองฉัน นั่งลง และไม่ยอมขยับ ฉันลองใช้ขนม ลองใช้เสียงร่าเริง ลองอุ้มด้วยซ้ำ มันกรี๊ด เสียงกรี๊ดชิบะอันโด่งดังที่มันเก็บไว้ใช้ตอนไปหาหมอและตอนอาบน้ำ ก้องไปทั่วท่าเรือ และนักท่องเที่ยวกลุ่มหนึ่งหยุดถ่ายคลิปเรา

ฉันยอมแพ้ เราเดินกลับไปที่รถ ฮาจิเดินนำหน้าหางม้วนเหมือนธงชัย ฉันได้เรียนรู้อย่างหนึ่ง ชิบะพูดว่าไม่ ก็ควรฟัง เราจบทริปที่สวนร้านอาหารเงียบ ๆ กับไก่ย่างหนึ่งจาน และฮาจิหลับบนเบาะหลังตลอดทางกลับบ้าน

ถ้าคุณจะไปเที่ยวกับชิบะ เตรียมความอดทน สายรัดอก สายจูงยาวสำหรับให้ดมอย่างปลอดภัย และอารมณ์ขันไปด้วย แล้วให้หมาเลือกทางเอง