ฉันเจอบิสกิตข้างลิฟต์รถไฟฟ้าใกล้พร้อมพงษ์

เป็นเย็นวันพฤหัสบดีเดือนมีนาคม 2020 สัปดาห์ที่ทุกอย่างในโลกเริ่มรู้สึกแปลก ฉันกำลังกลับจากออฟฟิศที่สุขุมวิท และใกล้ลิฟต์ที่สถานีรถไฟฟ้าพร้อมพงษ์ เห็นหมาสีน้ำตาลอ่อนอกขาวนั่งนิ่งสนิท คนเป็นสิบๆ เดินผ่าน เขามองมาที่ฉันตรงๆ ด้วยหน้าคนที่ให้ยืมเงินแล้วรออย่างอดทน

ฉันหยุด ไม่รู้ทำไม เขาลุกขึ้น เดินข้างฉันสองช่วงตึก และเมื่อฉันเลี้ยวเข้าซอย เขาก็เลี้ยวด้วย ฉันบอกตัวเองว่าจะให้แซนด์วิชแล้วถามรปภ. คอนโดว่าต้องทำอย่างไร รปภ. ซึ่งตอนนี้เป็นเพื่อนอันดับสองของบิสกิต มองฉัน มองหมา และไม่พูดอะไรเลย บิสกิตขึ้นลิฟต์ เดินเข้าห้องนอน และนอนฝั่งเตียงของฉัน เขาไม่เคยลงมาอีกเลย

สัปดาห์ต่อมาฉันพาเขาไปหาหมอที่สุขุมวิท เขาอายุไม่กี่เดือน ผอม ฝุ่นนิดหน่อย และแข็งแรง หมอฉีดวัคซีน ให้ยากันเห็บหมัดและพยาธิหนอนหัวใจ และต่อมาทำหมัน หมอบอกว่าสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับหมาจรเก่าคือกิจวัตร ความอดทน และไม่เร่งเกินไป และหมอพูดถูก สองสัปดาห์แรกเขาสะดุ้งทุกเสียง สัปดาห์ที่สามก็กรนแล้ว

ชีวิตคอนโดเหมาะกับเขาอย่างน่าประหลาด เขาเรียนรู้ลิฟต์ ล็อบบี้ คนสวน คุณป้าหน้าเคาน์เตอร์ และต้นไม้ต้นไหนในซอยดีที่สุด เขาเกลียดเครื่องดูดฝุ่นสุดใจ ฉันเลยดูดฝุ่นตอนเขาไปอาบน้ำ ซึ่งทำให้เขารู้สึกปลอดภัยดี เขาเดินสองชั่วโมงได้ถ้ากลางทางมี 7-Eleven ให้ซื้อแซนด์วิชแฮม ฉันซื้อ ให้เขาสองคำเล็กๆ แล้วกินที่เหลือ เขาไม่ได้รับมากกว่านั้น แต่ก็ไม่เลิกพยายาม

ตอนนี้ในบ้านยังมีบริติชชอร์ตแฮร์ที่คอยตัดสินเขา แต่นั่นอีกเรื่อง บิสกิตไม่เคยสน เขาเป็นหมาที่รู้ว่ามาจากไหน และรู้ว่าคืนนี้จะนอนที่ไหน

ถ้าเห็นหมาสีน้ำตาลอ่อนนั่งอยู่คนเดียวใกล้ลิฟต์หรือป้ายรถเมล์ในกรุงเทพฯ ลองหยุดสักนาทีนะ ใครจะไปรู้