คินาโกะ ดัชชุนด์ กับสุดสัปดาห์ที่เธอเดินไม่ได้

คินาโกะตัวยาว เสียงดัง และเด็ดเดี่ยวมาก เธอเป็นดัชชุนด์ขนสั้นสีแดง ชื่อมาจากแป้งถั่วเหลืองคั่ว ใส่เสื้อสเวตเตอร์สีฟ้าถ่ายรูป แล้วก็ดิ้นหลุดภายในสามสิบวินาที เพราะกรุงเทพฯ ร้อนเกินไป เธอชอบมุดเข้าไปใต้ผ้าห่มทุกผืนในอพาร์ตเมนต์แล้วหลับอยู่ในนั้น เธอกลัวบันได ฉันเลยต้องอุ้ม คุณหมอบอกห้ามกระโดดลงจากโซฟา แต่เธอไม่สนใจ

เช้าวันเสาร์หนึ่งในหน้าฝน เธอไม่วิ่งมาตอนฉันเปิดตู้เย็น นั่นคือสัญญาณเตือนแรก เธอนอนอยู่ในที่นอน ตัวสั่น หลังโก่ง ขาหลังแปลกๆ อ่อนแรง เหมือนรับความรู้สึกไม่ได้ พอฉันอุ้มขึ้นมา เธอร้องลั่น หัวใจฉันหยุดเต้นไปวินาทีหนึ่งจริงๆ

ฉันโทรสายด่วนฉุกเฉินของคลินิกที่พร้อมพงษ์ คว้าผ้าเช็ดตัว แล้วนั่งแท็กซี่ไป อุ้มเธอแนบอก ใช้มือประคองหลัง ตามที่หมอสอนไว้ตอนตรวจครั้งแรก คุณหมอตรวจร่างกาย ทดสอบรีเฟล็กซ์ แล้วบอกว่าน่าจะเป็นปัญหากระดูกสันหลัง พบได้บ่อยในดัชชุนด์ และต้องพักกับให้ยาทันที ทุกอย่างขึ้นอยู่กับความรุนแรง คุณหมอให้ฉันดูแลให้เงียบสงบ และเตรียมใจว่าอาจมีขั้นตอนต่อๆ ไป คุณหมอไม่ได้รับปากอะไร ซึ่งฉันเคารพมาก

หลายสัปดาห์ต่อมาคือการพักในกรงอย่างเข้มงวด กรงเล็กๆ ออกไปขับถ่ายสั้นๆ บนผ้าเช็ดตัว ให้ยาตรงเวลา ไม่มีอย่างอื่นเลย ฉันอุ้มเธอไปทุกที่ ดูอุ้งเท้าเธออย่างใกล้ชิดทุกวัน เช้าวันที่เก้า เธอยืนขึ้นสี่ขา เซๆ ท่าทางหงุดหงิด แล้วเดินสามก้าวไปที่ชามน้ำ ฉันร้องไห้ในครัว คุณหมอตรวจซ้ำตอนสองสัปดาห์ แล้วอีกครั้งตอนหกสัปดาห์ บอกว่าเธอฟื้นตัวได้ดีมาก ต่อจากนี้คือการออกกำลังกายเบาๆ ที่ต้องใช้เวลานาน

ตอนนี้เราเปลี่ยนทุกอย่าง มีทางลาดข้างโซฟาและเตียง ใช้สายรัดอกแทนปลอกคอ ไม่ขึ้นบันไดถ้าไม่ได้อุ้ม และคอยดูน้ำหนักเธออย่างใกล้ชิด การกระโดดโซฟาหยุดแล้ว ส่วนใหญ่นะ แม้บางครั้งฉันจะเห็นเธอจ้องโซฟาด้วยสายตาโหยหา

ถ้าคุณเลี้ยงดัชชุนด์ ขอให้ปรึกษาคุณหมอเรื่องหลังของน้อง และเตรียมแผนรับมือกรณีฉุกเฉินไว้ด้วย ฉันโชคดีมากที่เรื่องนี้จบแบบมีความสุข คินาโกะกลับมามุดผ้าห่มเหมือนเดิม และแน่นอน ก็ยังไม่สนใจกฎครึ่งหนึ่งอยู่ดี