มาเมะกับลูกสองคนในบ้านหลังนี้

มาเมะเป็นไทยหลังอาน มาอยู่บ้านเราตอนอายุได้สองเดือน ตอนนั้นลูกคนโตของผมยังอายุห้าขวบ ทั้งสองคนเติบโตไปด้วยกัน จนวันนี้ลูกคนโตอายุแปดขวบแล้ว และน้องคนเล็กก็เริ่มเดินตามมาเมะไปทุกที บ้านแถวรัชดาไม่ได้มีสนามใหญ่ แต่เราพามาเมะไปวิ่งที่สวนสาธารณะตอนเย็นทุกวัน

ผมเคยกังวลว่าลูกๆ จะโดนกัดหรือเล่นกันแรงเกินไป เลยวางกฎง่ายๆ ว่าห้ามดึงหูหรือหาง และต้องเรียกมาเมะก่อนจะเข้าไปกอด แปลกที่มันเรียนรู้ได้เร็วกว่าเด็กเสียอีก มาเมะนั่งลงให้น้องคนเล็กลูบหัวได้อย่างอดทนมาก

บางคืนผมนั่งดูลูกสองคนนอนกอดกับหมาตัวนั้นบนพื้นห้องนั่งเล่น ก็รู้สึกว่าการมีสัตว์เลี้ยงสอนอะไรหลายอย่างที่หนังสือสอนไม่ได้ ทั้งความอดทนและการรับผิดชอบ มาเมะคงไม่รู้หรอกว่าตัวเองสอนเราด้วย