มาซาลากับล็อบบี้คอนโด: เมื่อจมูกบีเกิลเจอสาทร

มาซาลาได้กลิ่นสมูซาที่ตกพื้นจากระยะสี่สิบเมตร ฉันรู้เพราะมันเกิดขึ้นจริง ที่ล็อบบี้คอนโดของเราย่านสาทร ตอนสองทุ่ม ท่ามกลางลูกบ้านครึ่งตึกที่ยืนรอลิฟต์อยู่ ไรเดอร์คนหนึ่งทำถุงกระดาษหล่น ยังไม่ทันได้พูดอะไร บีเกิลของฉันก็ลากฉันข้ามพื้นหินอ่อน เจอถุง แล้วกินของชิ้นเดียวที่อยู่ข้างใน ซึ่งก็คือสมูซา หางกวัดแกว่งเป็นเมโทรนอม ไรเดอร์หัวเราะ แต่คอนเซียร์จไม่ขำด้วย

นั่นคือเหตุการณ์ล็อบบี้ครั้งที่สามใน 3 อาคาร ตั้งแต่นั้นฉันก็ศึกษาเรื่องบีเกิลมาอย่างจริงจัง พวกเขาถูกพัฒนามาให้ตามกลิ่นไปสุดขอบโลก ขนมหรือกลิ่นอะไรก็ชนะเสียงฉันเสมอ คำว่า “มานี่” สำหรับมาซาลาเป็นแค่คำแนะนำสุภาพ จมูกเธอดังกว่าเสียงฉันเท่านั้นเอง

มีตติ้งวัคดีครั้งแรกที่สวนเบญจกิติ ฉันประหม่ามาก ทุกคนมีน้องหมาเรียบร้อย ส่วนฉันมีบีเกิลที่ร้องเพลงใส่ตะกร้าปิกนิกทุกใบ แต่ทุกคนใจดีมาก สมาชิกคนหนึ่ง เป็นผู้ชายเงียบๆ เลี้ยงบอร์เดอร์คอลลี่ สอนเทคนิคให้ คือฝึกเรียกกลับด้วยสายจูงยาวกับไก่ชิ้นเล็กๆ ฝึกในที่น่าเบื่อก่อน แล้วค่อยเรียกตอนมั่นใจว่าเธอจะมา ส่วนผู้หญิงที่เลี้ยงชิบะบอกว่าเจอปัญหาเดียวกัน แล้วก็เลิกพาเดินแบบปล่อยสายไปเลย เราแลกเรื่องเล่ากันสองชั่วโมง ส่วนน้องหมาก็ไปนอนกองรวมกันบนสนามหญ้า

ตั้งแต่นั้นเราฝึกกันทุกเย็นวันละห้านาที ตอนนี้เธอมาเมื่อได้ยินเสียงนกหวีดในโถงทางเดิน ในสวนตอนใช้สายยาว และแทบทุกครั้งในล็อบบี้ ฉันพกถุงขนมเล็กๆ ไว้ในกระเป๋า ต้องเป็นแบบกลิ่นแรงจริงๆ ในล็อบบี้ฉันจูงสายสั้น และเช็กพื้นก่อนเปิดประตูลิฟต์เสมอ ฉันยังเรียนรู้ว่าต้องเก็บของที่เป็นพิษให้พ้นมือ เพราะจมูกแบบเธอเจอช็อกโกแลตหรือหัวหอมในไม่กี่วินาที คุณหมอก็ให้รายการอาหารที่ห้ามกินและเบอร์โทรฉุกเฉินมาด้วย

ตอนเดินเล่นเย็นๆ แถวสาทร เธอหยุดอ่านข่าวที่เสาไฟทุกต้น ไม่มีอะไรขยับเธอได้ ตอนแรกฉันหงุดหงิด แต่ตอนนี้ฉันยืนมองรถบนถนน หายใจลึกๆ แล้วปล่อยให้เธออ่านหนังสือพิมพ์จนจบฉบับ เธอร้องเพลงเวลากริ่งประตูดัง ไม่ใช่เห่า แต่เป็นอารีอาบีเกิลยาวๆ เพื่อนบ้านเลิกบ่นแล้ว ตอนนี้เริ่มโบกมือทักทายแทน