รถไฟทางไกลกับน้ำตาลหลังอานที่นั่งนิ่งกว่าคน

น้ำตาลเป็นไทยหลังอาน ตัวสีน้ำตาลทองเหมือนชื่อเลย อายุห้าขวบกว่า แต่ไม่เคยนั่งรถไฟทางไกลมาก่อน ปีนี้เลยตัดสินใจพาไปเชียงใหม่ด้วยรถไฟกลางคืนจากหัวลำโพง เตรียมเบาะรองนอนกับขนมไว้เต็มกระเป๋า

ปรากฏว่าน้ำตาลเดินสำรวจทั่วตู้ยังไม่ทันออกจากสถานีเลย ทำให้คนในตู้นอนข้างๆ ตื่นกันหมด ป้าคนหนึ่งชวนคุยกับน้ำตาลจนกลายเป็นเพื่อนกันตลอดทาง แต่พอดึกเขาก็ขึ้นไปนอนบนเตียงล่างของเรา แล้วส่งเสียงกรนดังกว่ารถไฟเสียอีก

ตอนถึงเชียงใหม่ทุกคนเหนื่อยเท่ากัน แต่ฉันว่าน้ำตาลได้เปรียบที่สุด เพราะมีเพื่อนใหม่ตั้งหลายคน ป้าคนนั้นยังส่งข้อความมาถามว่าน้องสบายดีไหม คราวหน้าฉันคงจะพาไปอีกแน่นอน แต่ต้องเตรียมเบาะรองนอนให้มันเองแล้ว