สัปดาห์แรกของนมสด: รองเท้าแตะหนึ่งข้าง รีโมตหนึ่งอัน นอนเป็นศูนย์

นมสดมาถึงบ้านเราที่หางดงในบ่ายวันเสาร์ที่ฝนตก นั่งมาในกล่องกระดาษบนตักเพื่อนฉัน เธออายุแปดสัปดาห์ สีน้ำตาลขาว ตัวเล็กจนใส่ในรองเท้าแตะของฉันได้ เธอมีฟันล่างเหยินนิดๆ ตากลมโต และภายในห้านาทีเธอก็เลือกที่ประจำได้แล้ว คือเท้าฉัน

คืนแรกยาวนานมาก ฉันอ่านมาว่าลูกหมาร้องไห้ตอนอยู่บ้านใหม่ แต่ไม่มีใครเตรียมฉันให้พร้อมกับความดัง ฉันใส่ผ้าขนหนูนุ่มๆ กับขวดน้ำอุ่นในกรงเธอ พร้อมเสื้อยืดตัวที่ใส่แล้วที่มีกลิ่นฉัน แล้วนั่งข้างกรงบนพื้นจนตีสอง เธอร้อง สะอึก ร้องอีก แล้วก็หลับ เอาคางพาดขอบกรง ฉันนอนบนโซฟาและตื่นมาพร้อมหลังแข็งเป็นไม้กระดาน

พอวันที่สามเรามีกิจวัตรแล้ว ตื่น ฉี่ข้างนอก กินข้าวเช้า เล่น งีบ แล้ววนซ้ำ ลูกหมานอนเยอะ และคุณหมออธิบายว่าการนอนสำคัญเท่ากับการเล่น การพบหมอครั้งแรกนุ่มนวลมาก เธอถูกชั่งน้ำหนัก ตรวจ และเราวางแผนเรื่องวัคซีนกับถ่ายพยาธิ คุณหมอเตือนให้เก็บเธอไว้ห่างจากสุนัขตัวอื่นและพื้นที่สาธารณะจนกว่าจะฉีดวัคซีนครบ ซึ่งยากในเมืองที่เพื่อนบ้านทุกคนอยากเจอลูกหมาตัวใหม่ เราเลยอุ้มเธอแทน และทุกคนมีความสุข

การทำลายข้าวของเริ่มวันที่สี่ รองเท้าแตะหนึ่งข้าง แล้วรีโมตทีวี แล้วมุมผ้าถุงตัวโปรดของฉัน ฉันไม่ได้ตะโกน เพราะอ่านมาว่ามันทำให้เขางงเท่านั้น ฉันซื้อของเล่นยางให้กัด แช่แข็งผ้าเปียกให้เธอกัดตอนคันเหงือก และเก็บของมีค่าทุกอย่างไว้บนชั้นสูง ได้ผลประมาณเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ ซึ่งมีคนบอกว่าดีมากแล้ว

หน้าฝนเพิ่มความท้าทายอีกอย่าง เพราะสวนกลายเป็นโคลนทุกบ่าย นมสดเกลียดเท้าเปียก เรามีผ้าเช็ดตัวข้างประตูและรายชื่อจุดแห้งบนระเบียงสั้นๆ พอสิ้นสัปดาห์เธอรู้จักชื่อตัวเอง คำว่า “นั่ง” ได้ประมาณสามวินาที และเสียงกระป๋องขนม เมื่อสัปดาห์ก่อนฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับลูกหมาเลย ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าต้องวางรีโมตไว้ตรงไหน