โอดินเยอรมันเชพเพิร์ดกับสัปดาห์ไข้เห็บที่เราไม่พูดถึง

โอดินเป็นเยอรมันเชพเพิร์ดสีดำน้ำตาลที่จริงจังกับการเฝ้าบ้านใกล้กะตะมาก เขาลาดตระเวนรั้วทุกเช้า เห่าบุรุษไปรษณีย์ แล้วล้มตัวนอนในร่มเงา หอบเหมือนรถไฟไอน้ำ ให้คนชื่นชม เพื่อนบ้านคนไทยเรียกเขาว่าคุณโอดินและเอาหนังไก่มาให้ เขาถูกตามใจสุดๆ

หน้าฝนปีที่แล้วฉันสังเกตว่าเขาไม่เหมือนเดิม เขาหันหนีชามข้าว ซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นในบ้านเรา และนอนอยู่มุมห้อง ห่างจากที่ประจำใกล้ประตู เหงือกซีดนิดหน่อยและมีไข้อ่อนๆ ฉันอยู่ที่นี่นานพอจะรู้ว่าที่ภูเก็ตอาจหมายถึงอะไร เช้านั้นฉันโทรหาหมอและขับไปทันที

หมอเจาะเลือดและพบเกล็ดเลือดต่ำ ชี้ไปที่การติดเชื้อจากเห็บ หนึ่งในโรคที่พบบ่อยในเขตร้อน เธอเริ่มรักษาทันทีและเก็บเขาไว้ที่คลินิกหนึ่งคืนพร้อมให้น้ำเกลือ หมอบอกว่ายิ่งมาเร็วยิ่งมีโอกาสหายสนิท และย้ำว่าปัญหาจากเห็บในหมาตอนแรกอาจดูไม่มีอะไร แค่เหนื่อยและหน้าเศร้า ฉันจะจำไว้ตลอด เขากลับบ้านอีกสองวันต่อมา ผอมลง เหนื่อย ไม่ประทับใจ และกินมื้อแรกเหมือนราชา

การฟื้นตัวใช้เวลาหลายสัปดาห์ของการพัก ตรวจสม่ำเสมอ และยาครบคอร์ส ซึ่งฉันไม่เคยข้าม ต่อมาหมอเจาะเลือดซ้ำ และค่าดี ฉันจะไม่แกล้งบอกว่าใจเย็นตลอด ฉันนอนบนพื้นข้างเตียงเขาสี่คืน

นี่คือสิ่งที่เราทำตอนนี้ ยากันเห็บรายเดือนที่หมอแนะนำตามน้ำหนักเขา ตรวจขนทั้งตัวหลังเดินทุกครั้ง โดยเฉพาะหู รักแร้ และระหว่างนิ้ว และทำความสะอาดสนามสม่ำเสมอ เราตัดหญ้าให้สั้นและฉีดบ้านด้วย และถ้าเขาไม่กินอาหารอีก ฉันโทรหาคลินิกเช้านั้นเลย ไม่รอวันรุ่งขึ้น

คุณโอดินกลับมาปฏิบัติหน้าที่แล้ว เขาลาดตระเวน เขาเห่า เขาไปรับหนังไก่ที่ประตูเพื่อนบ้าน วันก่อนมีเด็กชายเดินผ่าน โอดินนอนลงตรงหน้า เหมือนหมีเท็ดดี้แก่ๆ ใจดีเป๊ะ นั่นแหละเจ้าหนูของฉัน