น้องโอลลี่กับกิจวัตรตอนเย็นที่ไม่เคยเปลี่ยน

ทุกเย็นหลังเลิกงาน น้องโอลลี่จะวิ่งมาที่ประตูก่อนผมจะเปิดเสียอีก ไม่ต้องรอเสียงกุญแจด้วยซ้ำ ตอนนี้ผมเลยรู้ว่าเขาจับจังหวะผมได้แม่นกว่านาฬิกาอีก

พอผมนั่งลงที่โซฟา เธอก็จะคาบรองเท้าแตะคู่โปรดมาวางไว้ตรงเท้า แล้วนั่งจ้องหน้าเหมือนจะบอกว่าไปเดินเล่นได้แล้ว ผมบอกว่าเดี๋ยวก่อนนะ ขอกินข้าวหน่อย เธอก็หันไปนอนหมอบข้างๆ จานข้าวของผมทันที ทำเป็นไม่สนใจ แต่หางขยับตลอด

เดือนก่อนผมลองซ่อนรองเท้าไว้ในตู้ โอลลี่ไปขุดจนเจอ ผมยอมแพ้ ตอนนี้เลยเดินเล่นกับเธอก่อนนั่งกินข้าวทุกวัน