ทริปแรกที่เกาะช้างกับดัชชุนด์: สิ่งที่ฉันอยากรู้ก่อนไป

ตอนบอกเพื่อนว่าจะพาบั๋นหมี่ ดัชชุนด์ของฉัน ไปเกาะช้างสี่วัน ครึ่งหนึ่งบอกว่าฉันกล้า อีกครึ่งบอกว่าบ้า ส่วนบั๋นหมี่เองไม่มีความเห็น เขาเป็นดัชชุนด์ขนสั้นสีแดง เดินในสีลมเหมือนเป็นเจ้าของทางเท้า และใส่สเวตเตอร์ลายอาร์ไจล์สีน้ำเงินในห้องแอร์ เรือเฟอร์รี่ไม่อยู่ในรายการประสบการณ์ชีวิตของเขา

ฉันเริ่มวางแผนล่วงหน้าสามสัปดาห์ และแนะนำให้คุณทำเหมือนกัน บทเรียนแรกคือคำว่า “รับสัตว์เลี้ยง” ในเมืองไทยมีความหมายต่างกันมาก บางที่รับสุนัขแต่เฉพาะบางห้อง บางที่รับแค่ตัวเล็ก และบางที่ตอบว่ารับทางโทรศัพท์แต่ปฏิเสธที่เคาน์เตอร์ ฉันส่งข้อความไปสี่รีสอร์ต ถามเรื่องขีดจำกัดขนาด ค่าธรรมเนียมเพิ่ม และว่าทิ้งไว้ในห้องคนเดียวได้ไหม แล้วเลือกที่พักบังกะโลเล็กๆ ของครอบครัวฝั่งตะวันตก มีสวนรั้วล้อม ฉันขอให้ตอบเป็นลายลักษณ์อักษร

เราขับจากกรุงเทพฯ ไปตราด แวะทุกสองชั่วโมง บั๋นหมี่นั่งในสายรัดที่คาดกับเข็มขัดนิรภัย พร้อมผ้าห่มผืนเล็กที่มีกลิ่นบ้าน ฉันเอาชามพับได้ น้ำขวด ทิชชู่เปียก ผ้าเช็ดตัว สมุดวัคซีน และเบอร์สัตวแพทย์ที่ตราดไปด้วย คุณหมอประจำของเราบอกว่าไม่ควรให้น้องหมากินมื้อใหญ่ก่อนเดินทาง และให้ปรึกษาเธอเงียบๆ ถ้าเขากังวลมากเวลาอยู่ในรถ มื้อเช้าเลยเบาๆ

เรือเฟอร์รี่คือส่วนที่ฉันกังวล แต่จริงๆ ง่ายมาก สุนัขขึ้นได้ที่ชั้นจอดรถหรือชั้นบนกับเจ้าของ โดยใช้สายสั้นหรืออยู่ในกระเป๋า บั๋นหมี่ตัวสั่นห้านาทีแรก แล้วค้นพบว่าลมทะเลมีกลิ่นวิเศษ และใช้เวลาข้ามฟากอยู่บนตักฉัน หัวพาดแขน หูปลิวไปข้างหลังเหมือนนักบินตัวน้อย

เกาะนั้นมีความสุขมาก เราเดินริมหาดตอนเช้าตรู่และตอนเย็นที่ทรายเย็น แล้วใช้บ่ายอยู่ในห้องแอร์ บั๋นหมี่เกลียดทรายเปียก กลิ้งในทรายแห้ง และจบทริปด้วยหน้าตาเหมือนไส้กรอกชุบเกล็ดขนมปัง เราล้างเท้าเขาทุกคืนและตรวจท้องเขาดูแผลจากทราย

ครั้งหน้าฉันจะเอาผ้าเช็ดตัวเพิ่ม เต็นท์กันแดด และความอดทน และจะจองเรือขากลับเร็วขึ้น แต่สำหรับทริปแรก ถือว่าดีมาก บั๋นหมี่ถามในแบบของเขาแล้วว่าครั้งหน้าจะไปไหน