เปปิตาประกาศสงครามกับตุ๊กแกทุกตัวในหัวหิน

เปปิตาเป็นชิวาวาขาวดำตัวจิ๋ว หูใหญ่โต และบุคลิกใหญ่กว่านั้นอีก เธออยู่ในวิลลาของฉันที่หัวหินราวกับถือโฉนดเอง เธอมีเตียงสามที่ ผ้าฟลีซหนึ่งผืน ตะกร้าในรถหนึ่งใบ และทฤษฎีว่าตุ๊กแกทุกตัวในสวนเป็นศัตรูส่วนตัว

สงครามเริ่มต้นตั้งแต่เย็นวันแรกที่มาถึง ตุ๊กแกตัวเล็กโผล่บนผนังใกล้โคมไฟหน้าระเบียง เปปิตาตัวแข็ง หางตั้ง ยกขาหน้าข้างหนึ่ง แล้วก็เห่า เสียงแหลมเหมือนแตรแห่งความโกรธ ส่วนตุ๊กแกก็ทำสิ่งที่ตุ๊กแกทำ คือเดินหนีไปช้าๆ ใจเย็นมาก เธอเห่าอยู่สี่สิบนาที ต่อมาฉันเคยเห็นเธอท้าชนทั้งครอบครัวตุ๊กแกใต้โคมไฟ เรียงแถวบนผนังเหมือนคณะลูกขุนหน้าตาโอ้อวด

เธอไม่เคยทำร้ายพวกมันเลย ฉันคิดว่าเธอเชื่อว่าถ้าเห่านานพอ อาณาเขตนี้จะเป็นของเธอ เพื่อนบ้านของฉัน เป็นครูสอนภาษาสเปนเกษียณชื่อดอนริคาร์โด ได้ยินเสียงเธอผ่านกำแพงและบอกว่าเธอเป็นนาฬิกาปลุกที่ดีที่สุดในหัวหิน ฉันไม่แน่ใจว่าแกพูดเล่นหรือเปล่า

สำหรับน้องหมาตัวเล็กขนาดนี้ เราเรียนรู้หลายเรื่องสำคัญ เธอตัวสั่นเวลาแอร์เย็นเกินไป เธอเลยมีผ้าฟลีซของตัวเองและที่นอนบนโซฟาที่ไกลจากช่องลม เราตั้งอุณหภูมิห้องที่ 26 องศา ไม่ต่ำกว่านี้ ในสวนเธอใส่สายรัดอกตัวเล็ก เพราะคอเธอบอบบางมาก และไม่ออกไปข้างนอกตอนแดดเที่ยง ที่ชายหาดตอนเช้าตรู่ เธอนั่งในอ้อมแขนฉัน เหมือนราชินีน้อยบนบัลลังก์ คุณหมอที่หัวหินแนะนำให้แปรงฟันบ่อยๆ และระวังเรื่องสะบ้าเข่า เพราะสุนัขพันธุ์เล็กบางครั้งมีปัญหาตรงนั้น และให้คอยดูว่าเธอกระโดดเขย่งขาหลังหรือเปล่า

เธอตามฉันเข้าห้องน้ำทุกครั้ง ฉันเลิกถามไปแล้วว่าทำไม ตั้งแต่เธอมา ฉันไม่เคยได้อยู่คนเดียวในนั้นอีกเลย

ตอนกลางคืนเธอนอนใต้ผ้าปูตรงปลายเท้าฉัน และบางครั้งฉันรู้สึกถึงหัวใจดวงน้อยของเธอที่เต้นผ่านผ้าห่ม เร็วและอบอุ่น ตุ๊กแกร้องอยู่ข้างนอก และฉันค่อนข้างมั่นใจว่าเธอกำลังฟังอยู่ พรุ่งนี้เย็น สงครามคงดำเนินต่อไปอย่างแน่นอน ดอนริคาร์โดเสนอจะเอาที่อุดหูมาให้แล้ว