ปิงปองไปเจอแก๊งวัคดี

ปิงปองเป็นชิวาวาขนยาวที่ไม่เคยเข้าใจเลยสักครั้งว่าตัวเองตัวเล็ก ในซอยที่สมุทรปราการ มันเห่าใส่มอเตอร์ไซค์ รถส่งของ และครั้งหนึ่งที่จำได้ไม่ลืมคือเห่าใส่ถุงพลาสติก พอเห็นประกาศมีตอัพของวัคดีที่สวนสาธารณะซึ่งพาหมาเข้าได้ ฉันเลยเกือบไม่ไป เพราะนึกภาพออกเลยว่าจะวุ่นวายแค่ไหน คงต้องขอโทษแทนมันทั้งบ่าย

เราขี่สกูตเตอร์ไปกัน ปิงปองนั่งในตะกร้า หูสีครีมปลิวตามลมเหมือนธงสีน้ำตาลคาราเมลสองผืน มันชอบตะกร้ามาก ส่วนพื้นเปียกนี่มันไม่ยอมเดินเด็ดขาด เช้านั้นฝนตก ฉันเลยเตรียมเสื่อผืนเล็กมาด้วย แล้วอุ้มมันจากสกูตเตอร์ไปวางบนหญ้าอย่างเป็นพิธีรีตอง

ในสวนมีแต่คนที่ฉันรู้จักแค่จากรูปโปรไฟล์ มีคอร์กี้ที่ไม่ยอมขยับ มีฮัสกี้ที่ร้องเพลงใส่ฮัสกี้ตัวอื่นทุกตัว มีชิบะขี้อาย และเกรทเดนตัวมหึมาชื่อบรูโนที่มองปิงปองเหมือนภูเขามองก้อนกรวด ปิงปองเห่าใส่ยาวเป็นสุนทรพจน์ฉบับดุดัน ซึ่งฉันว่าน่าจะมีที่อยู่บ้านฉันรวมอยู่ด้วย บรูโนก้มหัวลงมาดม แล้วปิงปองก็เดินลอดใต้พุงมันไปเฉยเลย ทำเอาฉันงง หลังจากนั้นก็เป็นเพื่อนกัน ชั่วโมงต่อมามันเอาแต่หลบหลังขาหน้าของหมาตัวโต แล้วเห่าใส่ทุกตัวที่เหลือจากจุดที่ปลอดภัยที่สุดในโลก

บ่ายเดียวฉันได้เรียนรู้มากกว่าอ่านเน็ตมาสามเดือน คุณป้าที่เลี้ยงพุดเดิ้ลสอนวิธีหวีขนยาวโดยไม่ให้น้องร้องไห้ คุณลุงที่เลี้ยงแล็บบอกว่าแถวบ้านเรามีหมอที่ไหนดี มีคนเอาขนมโฮมเมดมา ฉันเลยเอากลับมาให้ปิงปองหนึ่งถุง มันนั่งบนตักแล้วกินหมดทุกชิ้นอย่างสง่างามเหมือนพระราชา เรายังแลกชื่อกับเจ้าของชิวาวาอีกคน แล้วนัดกันให้หมาพันธุ์เล็กมาเล่นด้วยกัน

ขากลับมันหลับในตะกร้า เอาคางพาดขอบ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่มันไม่เห่ามอเตอร์ไซค์สักคันเดียว ฉันว่าการได้เจอแก๊งทำให้มันรู้สึกตัวใหญ่ขึ้น ซึ่งสำหรับปิงปองแล้ว นั่นคือสิ่งเดียวที่มันอยากได้มาตลอด