ปลาทูกับเหตุการณ์พื้นคาเฟ่ครั้งใหญ่

ปลาทูเป็นฝรั่งเศสบูลด็อกลายด่าง หน้าเหมือนปลาทูตัวน้อยที่กำลังกังวล เลยได้ชื่อนี้ และเหมาะมาก เขาหอบขึ้นบันไดทาวน์เฮาส์ที่ทองหล่อ นั่งที่ชั้นบนแล้วรอเสียงปรบมือ ถ้าไม่มีใครปรบ เขาถอนหายใจแล้วลองใหม่ เขาอายุสองขวบครึ่ง และไม่เคยอายเลยสักครั้ง

คาเฟ่ชั้นล่างของตึกเราคือบ้านหลังที่สองของเขา กระเบื้องเย็น พี่พิมบาริสต้าวางชามน้ำให้ และลูกค้าให้ความสนใจเต็มที่ บ่ายร้อนๆ เขานอนบนพื้นหินใต้ช่องแอร์เหมือนวอลรัสตัวจิ๋วอาบแดด

ทีนี้เหตุการณ์นั้น วันเสาร์วันหนึ่งฉันวิดีโอคอลอยู่ชั้นบน ได้ยินเสียงแปลกมาก เหมือนเสียงอู้อี้ตามด้วยเสียงปรบมือและเสียงหัวเราะ ฉันวิ่งลงไป ปลาทูเข้าไปใต้ม้านั่งไม้ยาวหลังคาเฟ่เพื่อล่าชิ้นครัวซองต์ที่ตก เข้าไปลึกพอที่ไหล่กลมๆ ไม่ให้ออก เห็นแต่ท่อนหลังกับหางที่ขุ่นเคืองสุดๆ คาเฟ่ครึ่งหนึ่งถ่ายวิดีโอ บาริสต้ายกม้านั่ง ฉันดึงเขาออกด้วยสายรัดอก และเขาเดินตรงไปที่ชามน้ำ ดื่ม แล้วนั่งเงยหน้าสูง

เราหัวเราะกันทั้งสัปดาห์ แต่เหตุการณ์นี้เตือนว่าหมาหน้าสั้นมีที่น้อยแค่ไหนที่จะระบายความร้อนเวลาตื่นตระหนก ฉันใช้สายรัดอกไม่ใช่ปลอกคอ เพราะหมอบอกว่าปลอกคอกดคอหมาแบบนี้ หมอยังบอกว่าหมาพวกนี้ร้อนเกินไปเร็วกว่าหมาจมูกยาวมาก ให้เลี่ยงเดินตอนเที่ยงเด็ดขาด ตั้งพัดลมให้ที่บ้าน และไม่ทิ้งไว้ในรถแม้แต่นาทีเดียว เราทำตามอย่างเคร่งครัด บ่ายร้อนคืออยู่ในบ้านเท่านั้น มีพัดลมเป่า และเดินก่อนแปดโมงหรือหลังตะวันตกดิน

ปลาทูไม่รู้เลยว่ามีคนเป็นห่วง เขาเอียงหน้าสุดน่ารักให้ทุกคน แบบที่ทำให้ใจละลาย และรู้ดีว่ามันทำอะไรได้ ตอนนี้คาเฟ่ติดป้ายเล็กๆ บนม้านั่ง "กรุณาเช็กใต้ม้านั่งว่ามีฝรั่งเศสบูลด็อกไหม" เรื่องจริง และเป็นโฆษณาที่ดีที่สุดที่คาเฟ่เคยมี