ตีสองกับป็อปปี้ที่โรงพยาบาลสัตว์ทั้งคืน

ป็อปปี้เป็นไทยหลังอาน ตัวผู้ อายุเก้าขวบครึ่งแล้ว คืนวันพุธที่ผ่านมาเราตื่นตอนตีสองเพราะเสียงมันหอบผิดปกติ รีบขับรถพาไปโรงพยาบาลสัตว์ที่เปิดยี่สิบสี่ชั่วโมงแถวรัชดา ทางตอนดึกเงียบจนได้ยินแต่เสียงแอร์ในรถ

นั่งรอในห้องรอ เรามองป็อปปี้นอนหมอบอยู่บนผ้าขนหนูที่พกไปด้วย นึกถึงวันแรกที่รับมาตอนมันยังเล็กกว่ากระป๋องโค้ก ตอนนี้ตัวโตขึ้นแต่แววตาเหมือนเดิม คุณหมอบอกว่าอาการไม่หนัก ให้พักดูอาการอีกสองวัน เราโล่งจนแทบร้องไห้ค่ะ

กลับถึงบ้านตอนฟ้าเริ่มสาง ป็อปปี้เดินมาดมมือแล้วล้มตัวนอนหน้าประตู คืนนั้นเราคิดได้ว่าสัตว์เลี้ยงอยู่กับเรานานกว่าที่คิด และเราควรทำให้วันธรรมดาๆ มีความหมายให้เขาทุกวันค่ะ