พราลีนพูเดิลไม่เคยแตะทราย (และไม่มีแผนจะแตะ)

อยู่บนเกาะแต่เลี้ยงหมาที่ไม่ยอมเข้าใกล้ชายหาดนั้นออกจะตลก แต่เกิดขึ้นกับฉันจริงๆ พราลีนเป็นทอยพูเดิลสีครีม สูงสามสิบเซนติเมตรเต็มไปด้วยขนหยิก อยู่เกาะสมุยตั้งแต่อายุแปดสัปดาห์ เจ็ดปีแล้วไม่เคยแตะทราย เวลาไปชายหาด เธออยู่บนทางเดินไม้เล็กๆ และมองคลื่นเหมือนมันไม่สุภาพเท่าไร

วันของเธอเริ่มด้วยการเดินสั้นๆ ฝั่งร่มเงาของถนนเรา เธอใส่สายรัดอกเล็กๆ เดินเขย่งเท้าและทักทายแมวเพื่อนบ้าน แล้วประจำที่บนเบาะสีชมพูใกล้หน้าต่างในร่มเงา ดูตุ๊กแก บุรุษไปรษณีย์ และจิ้งจกบนกำแพงสวน สมุยร้อนและชื้นเกือบตลอดปี และเธอเป็นหมาที่ไม่ยอมทุกข์ทรมานกับมัน เรามีพัดลม กระเบื้องเย็น และชามน้ำสะอาดทุกห้อง

แต่วันอาทิตย์คือวันสำคัญ ทุกวันอาทิตย์เธอไปหาช่างตัดขนที่เฉวง ฉันขับสกู๊ตเตอร์ ให้เธออยู่ในกระเป๋าบนตัก และขับช้ามาก เธอเข้าไปเหมือนก้อนเมฆยับๆ และออกมาเหมือนเพิ่งชนะการประกวด เธอแกล้งไม่รู้จักฉันสิบนาทีแรก แล้วให้อภัยด้วยการดม ช่างบอกให้หวีขนหยิกเธอทุกวันกันขนพันกัน และเช็กหูกับฟันให้ทุกสัปดาห์ แนะนำให้ไปหาหมอเรื่องฟันด้วย เพราะหมาตัวเล็กมักมีปัญหาฟัน เราไปเมื่อฤดูใบไม้ผลิที่แล้ว หมอบอกว่าฟันยังดี ขอแค่แปรงทุกวัน

จุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดคือชีสนุ่ม ที่โต๊ะอาหารเธอนั่งห่างสองเมตร ตัวตรงเป๊ะ และมองทุกจานที่เดินทางจากโต๊ะไปถึงปากฉันด้วยสายตาเศร้า เป็นคลาสมาสเตอร์ของการทำให้รู้สึกผิด ฉันให้ชิ้นเล็กมากๆ วันเสาร์ ไม่เกินนั้น และวันอื่นเธอนั่งอยู่ที่นั่นทั้งตัวแสดงโศกนาฏกรรมเงียบๆ

คนถามว่าเธอเบื่อไหมกับชีวิตแคบๆ บนเกาะสวย ฉันว่าไม่ เธอมีกิจวัตร หน้าต่าง และคนที่รักเธอสุดใจ นั่นคือโลกทั้งใบ ถ้าคุณเป็นพูเดิลตัวเล็ก บางทีวันหนึ่งเธออาจลองทราย บางทีอาจไม่