ซูมมี่หกโมงเย็นในอพาร์ตเมนต์ 32 ตารางเมตร

หกโมงเย็นตรงเป๊ะ มีสวิตช์ถูกเปิดอยู่ในตัวคอร์กี้ของฉัน หมูปิ้งออกจากเตียง เข้าโค้งด้วยความเร็ว กระโดดข้ามหมอนนอน ไถลบนกระเบื้อง แล้วหายไปหลังโซฟา สามรอบ บางทีห้า จากนั้นหยุดที่ประตู มองฉันลิ้นห้อยด้วยสีหน้าที่บอกว่า "ไงล่ะ? คลองนะ"

อพาร์ตเมนต์ของเราที่อารีย์ใหญ่สามสิบสองตารางเมตร และตึกมีกฎห้ามเห่าห้ามส่งเสียงดัง พิมพ์ไว้สามภาษาที่ลิฟต์ ตอนหมูปิ้งมาเป็นก้อนขนแดงขาวเล็กๆ ฉันกังวลมาก ตอนนี้รู้แล้วว่าคอร์กี้คือหมาต้อนฝูงในร่างเตี้ยๆ และต้องมีแผน เราเลยทำแผนขึ้นมา

หนึ่ง เดินเช้านานๆ ริมคลองใต้ต้นไม้ก่อนร้อน และให้เธอได้ดมเต็มที่ คอร์กี้ที่เหนื่อยคือคอร์กี้ที่เงียบ สอง ฉันปูเสื่อโยคะหนาๆ บนเส้นทางวิ่งหลักเพื่อไม่ให้เท้าลื่นและเพื่อนบ้านชั้นล่างไม่ได้ยินฟ้าร้องจิ๋ว สาม แผ่นดมกับของเล่นยางยัดมันเทศอบเล็กน้อยสำหรับช่วงบ่ายตอนฉันทำงานที่บ้าน เธอชอบมันเทศอบจากร้านสัตว์หัวมุมซอย มันเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เธอเล่นปริศนาในบ้าน

ฉันยังเรียนรู้เรื่องหลังของเธอด้วย คอร์กี้มีกระดูกสันหลังยาวขาสั้น หมอที่อารีย์บอกให้เลี่ยงไม่ให้กระโดดลงจากโซฟาบ่อยๆ และคุมน้ำหนักให้พอดี ตอนนี้เลยมีทางลาดเล็กๆ ข้างโซฟา และฉันนับขนมให้ สัปดาห์แรกเธอเมิน สัปดาห์ที่สองเธอเดินขึ้นอย่างสง่างามสุดๆ เหมือนออกแบบเอง

เรื่องขนร่วงอีกเรื่องหนึ่ง หน้าแล้งมีขนแดงขาวทุกที่ ในกาแฟ ในแล็ปท็อป ในแซนด์วิช ฉันหวีให้เธอทุกเย็นสิบนาที และเธอพิงแปรงหลับตา พิธีเล็กๆ นี้บอกตามตรงคือสิบนาทีที่ดีที่สุดของวัน

เจ็ดโมงเราเดินริมคลองด้วยกัน ตัวเงินตัวทองอยู่ในน้ำ คุณลุงบนม้านั่งทักทาย และหมูปิ้งวิ่งเหยาะๆ เหมือนจิ้งจอกตัวจิ๋วทำธุระสำคัญ แล้วเรากลับบ้าน เธอล้มตัวบนเสื่อ และทั้งห้องก็เงียบ