โรดทริปครั้งแรกของไทก้าไปปาย: ฮัสกี้บนภูเขา

ไทก้าเป็นไซบีเรียนฮัสกี้สีแดงขาวตาสีฟ้าน้ำแข็ง อาศัยอยู่ที่พัทยา ซึ่งมันถือว่าเป็นการดูหมิ่น ห้าปีที่ผ่านมามันนอนหน้าแอร์ตอนเที่ยงแล้วงอนความร้อน พอฉันตัดสินใจพามันโรดทริปไกลครั้งแรกไปปาย บนภูเขาทางเหนือ ฉันเลยบอกมันว่า ทริปนี้เพื่อแกเลย

เราออกตั้งแต่ตีสี่ รถเต็มไปด้วยขวดน้ำ ผ้าขนหนู และขนม ฉันวางแผนเส้นทางล่วงหน้า และเช็กที่พักที่พาหมาเข้าได้ในปายจากรายชื่อสถานที่ของวัคดี เพราะหลายที่ไม่รับหมาตัวใหญ่ ระหว่างพัทยากับเชียงใหม่เราแวะพักค้างคืน และบนถนนภูเขาหลังแม่มาลัยมีโค้งเกือบแปดร้อยโค้งกว่าจะถึงปาย ฉันขับช้า ๆ และจอดบ่อย เพราะหมาเมารถได้ และไทก้าเพิ่งกินมื้อเล็ก ๆ ได้ไม่กี่ชั่วโมง ฉันไม่เคยพาฮัสกี้เดินทางโดยไม่ถามหมอก่อน เราจึงไปตรวจสุขภาพและคุยเรื่องการป้องกันเห็บก่อนออกเดินทางด้วย

ไทก้าร้องเพลงตลอดสองชั่วโมงแรก ฮัสกี้ไม่เห่า มันปราศรัย และคนขับรถบรรทุกทุกคนที่ปั๊มน้ำมันทุกแห่งตลอดทางได้ฟังกันคนละชุด พอถึงจุดพักที่สามมันนอนเงียบ ๆ โผล่จมูกออกนอกหน้าต่าง และตอนที่อากาศเปลี่ยนจากร้อนเป็นเย็นที่ช่องเขาแรก มันลุกยืนบนเบาะหลังแล้วนิ่งสนิท ราวกับกลิ่นนั้นเป็นของศักดิ์สิทธิ์

ที่พักในปายเป็นกระท่อมไม้เรียบ ๆ ใกล้ทุ่งนา เจ้าของเป็นคุณป้าที่เอ็นดูมันมาก ตอนรุ่งสางฉันตื่นเพราะไทก้ายืนอยู่ที่ประตู ดึงผ้าห่มเบา ๆ เราเดินในหมอกริมแม่น้ำ แล้วมันก็วิ่งในหญ้าเย็น ๆ ปากแลบลิ้น เหมือนกลับเป็นลูกหมาอีกครั้ง ต่อมาเราไปจุดชมวิวเหนือทะเลหมอก ที่นักท่องเที่ยวมาขอถ่ายรูปทุกห้านาที

เราอยู่สี่วัน ต้องระวังเห็บในหญ้า และเช็กขนมันทุกเย็น มันได้เพื่อนเป็นหมาท้องถิ่นชื่อเหมา กับแมวแก่มาก ๆ ตัวหนึ่ง เช้าสุดท้ายฉันเจอมันนอนอยู่บนระเบียง มองภูเขา

ขากลับยาวและเงียบ มันหลับตลอดทาง และพอถึงพัทยาที่อากาศสามสิบสามองศา มันถอนหายใจ เดินไปที่แอร์แล้วนอนลง ฉันว่ามันกำลังวางแผนทริปหน้าอยู่แล้ว