รอบให้อาหารตอนตีห้า: ดูแลหมาซอยที่หาดริ้น

ตีห้าบนเกาะพะงัน เกาะยังเงียบสงบ บาร์ปิดแล้ว ไก่ยังแค่วอร์มเสียง ท้องฟ้าหลังเนินเขาสีเหมือนชานม ฉันใส่อาหารเม็ดสองถุงกับน้ำหนึ่งขวดลงตะกร้ามอเตอร์ไซค์ แล้วออกไปตามเส้นทางวนเดิมที่เดินมาสามปี

ฉันรู้จักชื่อทุกตัว บิ๊กมามาอยู่หลังร้านซักผ้า เลี้ยงลูกหมามาเยอะจนนับไม่ไหว สุภาพบุรุษแก่ๆ สองตัวชื่อทอมกับเจอร์รีนอนหน้าร้านก๋วยเตี๋ยว หมาตัวเล็กขาเป๋ที่ฉันเรียกว่ากัปตันมีที่ประจำบนถนนริมหาด ข้างเรือประมง และในซอยสุดท้ายมีหมาสีส้มอ่อนที่หน้าเหมือนนู้เดิลของฉันมาก ซึ่งเธอเองก็เป็นลูกหมาชายหาดที่หาดริ้น นอนอยู่บนเตียงผ้าใบที่ไม่มีใครมาเอา บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลที่ฉันเริ่มทำเรื่องนี้

มีกฎไม่กี่ข้อที่ฉันพยายามทำตาม ฉันให้อาหารเวลาเดียวกันและที่เดิมเพื่อให้น้องหมารู้ว่าเมื่อไหร่จะเจอฉัน ใช้อาหารเม็ดแห้งธรรมดาราคาไม่แพง ไม่ใช่เศษอาหาร และไม่ให้กระดูกไก่เด็ดขาด ฉันวางน้ำสะอาดเสมอ เพราะหน้าร้อนน้ำสำคัญกว่าอาหาร ฉันไม่ทิ้งถุงพลาสติกไว้ และเก็บซองเปล่าทุกใบกลับบ้าน ฉันพยายามไม่ให้อาหารใกล้ประตูร้านค้า เพื่อเคารพคนที่อยู่และทำงานตรงนั้น ส่วนใหญ่ใจดีและคอยบอกว่าตัวไหนมาใหม่

ฉันยังได้เรียนรู้อีกส่วนของงานนี้ การให้อาหารหมาไม่เท่ากับการช่วยเขา กลุ่มช่วยเหลือสัตว์ในพื้นที่จัดวันทำหมันปีละหลายครั้ง และฉันช่วยด้วยการอุ้มน้องหมา กรอกเอกสาร และซ้อนมอเตอร์ไซค์ไปส่ง คุณหมอที่นั่นบอกว่าหมาที่ได้กินอิ่ม แข็งแรง และทำหมันแล้ว มีโอกาสก่อปัญหาน้อยลงมาก และถ้าใครเจอหมาป่วยหรือบาดเจ็บ ควรพาไปคลินิกแทนที่จะรอ ฉันทำแบบนั้นมาแล้วสองครั้ง หนึ่งในนั้นเป็นลูกหมาเท้าบวม ตอนนี้อยู่กับคู่รักชาวดัตช์ที่โฉลกหลำ

พอเจ็ดโมง ดวงอาทิตย์ขึ้นแล้ว อากาศเริ่มร้อน และน้องหมาก็ถอยไปหลบร่ม ฉันขี่รถกลับบ้านพร้อมทรายในรองเท้าและหัวใจที่สงบ นู้เดิลรอที่ประตู ดมมือฉันอย่างละเอียด และอ่านเรื่องราวทั้งเช้าจากมือฉัน ฉันว่าเธอเห็นด้วยนะ