วันที่หมูทอดขโมยแซนด์วิชปิ้งอีกแล้ว

เรื่องเริ่มจากเย็นวันพฤหัสธรรมดามาก ฉันกลับจากที่ทำงานแถวบางกะปิ เหนื่อยและเหงื่อท่วม ถือถุงเซเว่นที่มีมื้อเย็น แซนด์วิชแฮมชีสปิ้งหนึ่งชิ้นกับชาเขียวเย็นหนึ่งขวด ฉันวางถุงลงพื้นสิบวินาทีพอดีเพื่อไขประตูห้อง ใครที่เลี้ยงปั๊กรู้ดีว่าสิบวินาทีนั้นนานมาก

พอหันกลับมา หมูทอดนั่งอยู่ข้างถุงด้วยใบหน้าไร้เดียงสาที่สุดในประเทศไทย กลม สีทอง นิ่งสนิท แซนด์วิชหายไป พลาสติกห่อก็หายไปด้วย เขาไม่แม้แต่จะวิ่งหนี แค่เลียปากแล้วกรนเบาๆ เหมือนเรื่องทั้งหมดเป็นไอเดียของฉัน

แน่นอนว่าฉันหัวเราะก่อนแล้วค่อยตกใจ ชีสกับแฮมในแซนด์วิชร้อนไม่ดีต่อสุนัขตัวเล็ก และห่อพลาสติกทำให้ฉันกังวลมากกว่าขนมปัง ฉันโทรหาคลินิกใกล้ซอย คุณหมอที่รับสายใจเย็นมาก บอกให้ดูอาการใกล้ชิด ให้น้ำทีละน้อย และพามาถ้าอาเจียน ดูไม่สบายตัว หรือไม่ยอมกินอาหารในวันรุ่งขึ้น เธอยังบอกว่าอย่าพยายามทำให้อาเจียนเองที่บ้านถ้าไม่ได้รับคำสั่ง ฉันจดไว้บนมือ

เราใช้คืนนั้นด้วยกันบนพื้นไม้ เพราะนั่นคือที่ที่เขางอนและมีความสุขที่สุด ทุกชั่วโมงฉันตรวจท้องและการหายใจของเขา ซึ่งสำหรับปั๊กแล้วก็เป็นการผจญภัยอยู่แล้ว พอเช้าเขากระโดดไปมาในครัวเรียกร้องอาหารเช้า ห่อพลาสติก น่าเสียดายที่ต้องบอกว่า กลับมาปรากฏในวันที่สอง และฉันจะไม่ลงรายละเอียด คุณหมอตรวจดูเขาอีกครั้งและบอกว่าครั้งนี้เขาโชคดี

ตอนนี้กฎในห้องเราเข้มงวดมาก ถุงต้องวางบนเก้าอี้สูง ไม่ใช่พื้น บัว นกค็อกคาเทลที่เฝ้าดูจากชั้นหนังสือ ผิวปากเลียนเสียงออดประตูเซเว่นทุกครั้งที่ฉันเข้าห้อง ซึ่งฉันเชื่อว่าเป็นวิธีเตือนคนทั้งตึกของเธอ หมูทอดยังจ้องถุงช้อปปิ้งทุกใบเหมือนมันติดหนี้เขา ถ้าคุณมีปั๊กและร้านสะดวกซื้ออยู่ใกล้ๆ โปรดเรียนรู้จากความผิดพลาดของฉัน