คืนที่กาแฟเดินเข้ามาในร้านดำน้ำของเรา

เป็นคืนที่แย่ที่สุดของมรสุม แบบที่เรือหางยาวกระแทกกันในความมืดและไฟกระพริบทุกสิบนาที ฉันกำลังปิดร้านดำน้ำที่ราไวย์ แล้วเห็นอะไรเล็กๆ เปียกๆ ที่ธรณีประตู สั่นจนหยดน้ำกระเด็น ลูกหมาสีเทาดำ ผอมจนนับซี่โครงได้ ถุงเท้าสีขาวที่เท้าหน้าซ้าย เขามองฉันแล้วนั่งลง เหมือนมีนัด

ฉันให้ผ้าขนหนู ข้าวกับปลาจากมื้อกลางวันพนักงาน และที่นอนบนกระเป๋าชุดดำน้ำเก่าหลังเคาน์เตอร์ ฉันบอกว่าอยู่ได้คืนเดียว นั่นคือหกปีก่อน และเราเลือกวันเกิดเขากลางเดือนมิถุนายนนั้น

เช้าวันต่อมาฉันพาเขาไปหาหมอที่ราไวย์ เตรียมใจรับข่าวร้าย หมอบอกว่าน้ำหนักน้อย มีปัญหาผิวหนังและเห็บไม่กี่ตัว ไม่มีอะไรที่อาหารดีๆ กับการรักษาจะแก้ไม่ได้ และให้แผนวัคซีนกับถ่ายพยาธิ เธอยังแนะนำให้รอดูว่าเขาโตเป็นอย่างไรก่อนเดาพันธุ์ บอกตามตรงฉันไม่เคยต้องรู้ เขาเป็นหมาผสมเต็มตัว และป้ายเดียวที่เขาต้องการคือกาแฟ เพราะตอนเปียกเขาสีเหมือนกาแฟเข้ม

ตลอดหลายปีเขากลายเป็นคณะต้อนรับไม่เป็นทางการ นอนในร่มเงาใกล้เรือ และทักทายลูกค้าทุกคนที่เดินลงท่าเรือ ไม่ว่าจะเป็นนักดำน้ำมือใหม่ที่ตื่นเต้นหรือทัวร์สี่สิบคน บางคนกลับมาที่ร้านแค่เพื่อทักทายเขา ฉันวางชามน้ำสะอาดเล็กๆ ที่ขั้นบันไดให้แมวจรด้วย ซึ่งเขายอม ด้วยการถอนหายใจอย่างอดทน

เขารักทะเลแต่ไม่เคยลงลึกกว่าพุง เขาเดินลุยเข้าไป มองคลื่นด้วยหน้าจริงจัง แล้วเดินออกมา ฉันว่าเขายังจำมรสุมได้ เขารู้จักเสียงรถไอศกรีมจากสองซอยด้วย ก่อนที่ฉันจะได้ยินนานมาก หูตั้ง หางเริ่มกระดิก และเราทั้งคู่รู้ว่าบ่ายวันศุกร์หมายถึงอะไร

บางคนบอกฉันว่าเขาโชคดีที่ฉันอยู่ที่นั่นคืนนั้น ฉันตอบเสมอว่าตรงกันข้าม หมาตัวเล็กเดินออกมาจากพายุและตัดสินว่าชีวิตฉันจะเป็นอย่างไรอีกหลายปี และมันดีกว่าชีวิตที่ฉันวางแผนไว้มาก