วันที่น้ำแข็งกลืนยางรัดผม

น้ำแข็งมีตาข้างหนึ่งสีอำพัน อีกข้างสีฟ้า และไม่มีการควบคุมแรงกระตุ้นเลย ที่คอนโดจตุจักร เขาร้องเจื้อยแจ้วใส่นกพิราบ ปัดปากกาฉันตกโต๊ะตอนทำงาน และงานอดิเรกล่าสุดคือขโมยยางรัดผมของฉัน ฉันเคยเจอมันในโถงทางเดิน ใต้โซฟา หรือในชามน้ำเขา ฉันคิดว่าน่ารัก แต่มันไม่น่ารักเลย

เย็นวันหนึ่งฉันสังเกตว่าเขาหลบอยู่ใต้เตียงและไม่ยอมกินมื้อเย็น ซึ่งผิดปกติมากสำหรับแมวที่ร้องเพลงเวลาได้ยินเสียงซองอาหาร เขายังยืดคอและทำท่ากลืนเล็กๆ ซ้ำๆ ฉันมองข้อมือ มองลิ้นชัก แล้วมองเขา ยางรัดผมเหลือแค่สองเส้นจากห้าเส้นในแพ็ก และฉันรู้สึกไม่ดีเลย

ฉันใส่เขาในกระเป๋าแล้วเรียกแกร็บเพ็ท คนขับน่ารักมาก ขับนิ่มๆ และไม่บ่นเลยแม้น้ำแข็งจะแสดงความเห็นเสียงดังตลอดทาง ที่คลินิก คุณหมอตรวจ คลำท้องเบาๆ และอธิบายว่าเอกซเรย์หรืออัลตราซาวนด์จะช่วยให้เห็นว่ามีอะไรติดอยู่หรือไม่ ฉันตกลงทันที ภาพแสดงวัตถุชิ้นเล็กที่ยังไม่เคลื่อนไปไกล และคุณหมอบอกว่าวิธีที่ปลอดภัยที่สุดคือรักษาภายใต้การดูแลของเธอ ด้วยยาและการติดตามอาการ แทนที่จะลองทำอะไรที่บ้าน ฉันจะไม่เล่ารายละเอียดทางเทคนิค เพราะฉันไม่ค่อยรู้ และแต่ละกรณีไม่เหมือนกัน กรุณาถามคุณหมอของคุณเอง

เขาอยู่ค้างคืน ฉันไม่ได้นอน จ้องโทรศัพท์เหมือนวัยรุ่นรอข้อความ ตอนเช้าคลินิกโทรมา เขากินอาหารแล้ว ตื่นตัวดี และปัญหาหายไปเองโดยไม่ต้องผ่าตัด ฉันเกือบร้องไห้กลางตลาดจตุจักร

เขากลับบ้านพร้อมรอยโกนขนเล็กๆ ที่ขาและท่าเดินดราม่ามาก ตอนนี้ยางรัดผมทุกเส้นอยู่ในกระป๋องปิดสนิท และฉันรวบผมด้วยกิ๊บ บางครั้งน้ำแข็งมองกระป๋องนั้นด้วยตาสีอำพันข้างหนึ่งและสีฟ้าอีกข้าง และฉันสาบานได้ว่าเขากำลังวางแผนอะไรอยู่ ฝากไปเช็กลิ้นชักด้วยนะ ชาวทาสแมว