ซิกกี้เรียนรู้วิธีเปิดตู้เย็น (และปัญหาอื่นๆ ของบอร์เดอร์คอลลี่)

มีหมาที่นอนทั้งวัน และมีหมาที่ต้องมีงานทำ ซิกกี้ บอร์เดอร์คอลลี่อายุสี่ขวบของฉัน บอกชัดเจนว่าเป็นแบบไหน ทุกเช้าหกโมงเขาต้อนฉันไปที่ประตูด้วยสายตาที่แรงจนรู้สึกได้ผ่านเปลือกตา ครึ่งชั่วโมงต่อมาเราก็อยู่บนเส้นทางวัดเหนือเมืองเก่า ก่อนอากาศร้อน ขณะที่เขาจัดระเบียบโลกด้วยการดมทุกมุม

บอร์เดอร์คอลลี่ที่ไม่มีอะไรทำนั้นอันตราย ฉันเรียนรู้แบบยากลำบาก ปีแรกฉันลองทุกอย่าง เดินไกล โยนบอล ที่ให้อาหารแบบปริศนา และเขาทำจบหมดเร็วกว่าที่ฉันซื้อทัน เขาเรียนรู้ชื่อของเล่นในหนึ่งสัปดาห์ เรียนรู้เปิดประตูบานเลื่อนระเบียงเมื่ออายุสองเดือน แล้วเย็นวันอังคารหน้าฝนวันหนึ่ง ฉันกลับจากมื้อค่ำดึกๆ มาเจอห้องครัวที่เหมือนมีโจรเรียบร้อยมากเพิ่งผ่านไป

ประตูตู้เย็นเปิดอยู่ ไม่ใช่แค่เปิด แต่เปิดกว้าง ชามเส้นเหลือวางอยู่บนพื้น กระดาษห่อชีสเรียงเป็นแถว ฝาโยเกิร์ตถูกเปิดออกอย่างระมัดระวัง และไข่หนึ่งแผงที่โชคดีว่าไม่แตกวางอยู่บนพรม ซิกกี้นั่งข้างๆ ทั้งหมดนั้น หางกวาดพื้น ด้วยหน้าภูมิใจของหมาที่ทำโปรเจกต์ยากสำเร็จ มือจับเป็นแบบยาว เขาคิดออกว่าดึงแรงๆ ด้วยเท้าแล้วดันไหล่ไวๆ ก็เปิดได้

ฉันหัวเราะ แล้วเช็กว่าเขากินอะไรไป ชีสนิดหน่อย เส้นบ้าง และโยเกิร์ตนิดเดียว แต่ในเส้นมีหัวหอม ฉันตกใจเลยโทรหาคลินิก เขาบอกให้เฝ้าดูใกล้ชิด ให้เขาสงบ ให้น้ำ และพามาถ้าอาเจียนหรือดูอ่อนแรง เขาไม่เป็นไร และฉันดีใจ แต่ตอนนี้รู้แล้วว่าอาจแย่กว่านี้

เรามีที่ล็อกตู้เย็นกันเด็กและกฎใหม่ ซิกกี้ต้องมีงานจริงๆ ทุกวัน เขาไปหยิบจดหมาย หาขนมที่ซ่อนรอบห้อง และเรียนรู้เก็บของเล่นลงตะกร้าตามคำสั่ง วันหยุดเราเล่นคอร์สอไจลิตี้เล็กๆ ในสวนกับเพื่อนที่เลี้ยงคอลลี่เหมือนกัน

เขายังกลัวพลุมาก สัปดาห์สงกรานต์เราเลยไปหลบในคาเฟ่เงียบๆ ปิดม่านสนิท ทุกคนมีจุดอ่อน ของเขาแค่มาพร้อมจมูกที่ดีมาก