หมูหายไปครึ่งวันมาจบที่ตู้เสื้อผ้าของตัวเอง

เช้าวันเสาร์ผมตื่นมาแล้วหาน้องหมูไม่เจอ ปกติเขาจะมานอนทับเท้าทุกเช้า วันนั้นไม่มี ผมเรียกชื่อในห้องก็ไม่มีเสียงตอบ ตอนนั้นใจเสียไปหมด เพราะเมื่อคืนผมลืมปิดประตูระเบียง และหมูเป็นแมวสยามที่ชอบสำรวจมุมแปลกๆ มาก ผมเดินหาทุกซอกทุกมุม ไล่เปิดตู้ เปิดเครื่องซักผ้า ถามยามที่ล็อบบี้ ทุกคนก็ช่วยกันหา จนตกบ่ายโมงกว่า ผมเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อหยิบเสื้อเชิ้ตแล้วก็ได้ยินเสียงร้องเบาๆ หมูนอนขดอยู่บนกองผ้าเช็ดตัวแห้งสนิท ทำหน้าเหมือนไม่รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้น ผมทั้งโล่งทั้งขำ พูดกับเขาว่า แกนี่ทำพ่อแทบบ้าเลย หลังจากวันนั้นผมเอาที่กั้นมาติดไว้ตรงตู้ แล้วปิดประตูระเบียงให้แน่นกว่าเดิม วันนี้หมูยังนอนอยู่ตรงกองผ้าเช็ดตัวเหมือนเดิม ทำเป็นว่าเรื่องวันนั้นไม่เคยเกิดขึ้น ผมก็เลยทำเป็นไม่รู้ด้วยเหมือนกัน