ซามอยด์ในภูเก็ต: เบลกาอยู่รอดในอากาศ 35 องศาได้อย่างไร

แทบทุกเช้าจะมีคนเข้ามาทักเราที่หาดบางเทา "ของจริงเหรอ นั่นซามอยด์เหรอ ในภูเก็ตเนี่ยนะ" เบลกามองพวกเขาด้วยรอยยิ้มชื่อดังแล้วก็กระดิกหาง ทำเหมือนไม่รู้เลยว่าตัวเองเป็นหมาผิดที่ผิดภูมิอากาศ แน่นอนว่ามันหลงรักทะเลสุดหัวใจ

ตอนย้ายมา ฉันกังวลมาก ขนสองชั้นหนาที่เกิดมาเพื่อฤดูหนาวไซบีเรียดูไม่น่าเหมาะกับอากาศสามสิบห้าองศาและความชื้นเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ ฉันเลยถามหมอประจำ แล้วถามช่างตัดขนอีกสองคน แล้วถามเจ้าของซามอยด์อีกสองคนในกรุงเทพฯ ผ่านกลุ่ม ทุกคนช่วยกันวางแผนให้ ซึ่งใช้ได้ผลมาสามปีแล้ว

ข้อแรกคือเวลา เราเดินตอนหกโมงเช้าตอนทรายยังเย็นและหาดแทบไม่มีคน ตอนเย็นก็ออกอีกรอบหลังพระอาทิตย์ตก ระหว่างสิบโมงถึงห้าโมงเย็นเบลกาไม่ออกจากบ้าน มันนอนใต้แอร์บนแผ่นรองเย็น มองตุ๊กแกบนผนัง ถ้าไฟดับ ฉันจะวางผ้าเปียกบนพื้น เปิดหน้าต่าง และย้ายไปห้องที่ร่ม

ข้อสองคือขน หลายคนอยากโกนขนหมาสองชั้นในเขตร้อน แต่หมอที่ฉันไว้ใจบอกว่าขนช่วยปกป้องผิวจากแดดเผา และช่วยควบคุมอุณหภูมิ แปรงขนสม่ำเสมอดีกว่ามาก ฉันเลยแปรงให้สิบห้านาทีทุกวัน และช่างตัดขนจะสางขนชั้นในที่หลุดออกทุกสองสามสัปดาห์ ส่วนปริมาณขนสีขาวในห้องเรา ขอไม่พูดถึง

ข้อสามคือน้ำและอุ้งเท้า น้ำสะอาดตลอดเวลา ใส่น้ำแข็งก้อนในชาม เล่นน้ำทะเลสั้น ๆ และห้ามเดินบนยางมะตอยร้อน ฉันทดสอบพื้นด้วยหลังมือ ถ้าวางไว้ห้าวินาทีไม่ไหว แปลว่าร้อนเกินไปสำหรับอุ้งเท้ามัน

บาร์ซิก แมวบริติชชอร์ตแฮร์ของเรา เมินเบลกาทั้งวัน แต่ตอนกลางคืนก็ขดนอนแนบตัวมัน ซึ่งฉันว่าเป็นหลักฐานที่ดีที่สุดว่าแผนนี้ได้ผล นักท่องเที่ยวยังขอถ่ายรูปอยู่เรื่อย ๆ และเบลกาก็โพสท่าอย่างเต็มใจ รอยยิ้มของมันคืออาวุธลับสู้กับความร้อน หรืออย่างน้อยก็สู้กับฉัน