โบริ ปอมเมอเรเนียน กับน้ำท่วมฉับพลันที่สุขุมวิท

เดือนตุลาคม บ่ายของกรุงเทพฯ เปลี่ยนได้ในสิบนาที บ่ายสามโมงท้องฟ้าแถวสุขุมวิท 24 ยังสีฟ้า สวนเต็มไปด้วยหมา บ่ายสามโมงสิบห้าคือวันสิ้นโลก สัปดาห์ที่แล้วฉันกับโบริกำลังเดินเล่นช่วงบ่ายตามปกติ มันพันผ้าพันคอเล็ก ๆ ส่วนฉันไม่มีร่มเลยสักคัน ตอนที่เม็ดฝนเม็ดแรกตกลงบนจมูกมัน

โบริเป็นปอมเมอเรเนียนสีครีมหน้าจิ้งจอก เสียงเห่าดังมากสำหรับหมาตัวเล็กขนาดนี้ และฉันเพิ่งรู้ว่ามันเป็นหมาที่เปลี่ยนบุคลิกเวลาฝนตก ไม่ถึงนาทีฟ้าก็เปิด ท่อระบายน้ำเต็ม ทางเดินกลายเป็นแม่น้ำสายเล็ก ๆ โบริเลิกเห่านกพิราบ มองฉันด้วยตาโตกลมโต แล้วนั่งลงในน้ำและไม่ยอมขยับ

ฉันอุ้มมันแล้ววิ่ง เราหลบใต้กันสาดของร้านกาแฟเล็ก ๆ เจ้าของร้านเป็นคุณป้าใจดี เอาผ้าขนหนูมาให้และบอกว่าเธอก็เลี้ยงปอมเหมือนกัน โบริตัวเปียกแบนเหมือนไม้ถูพื้นสีครีมตัวเล็ก สั่นอยู่บนตักฉัน พายุอยู่สี่สิบนาที ฉันใช้เวลานั้นเช็กอุ้งเท้าและท้อง และเช็ดขนให้แห้งเท่าที่ทำได้

ที่บ้านฉันจัดการอย่างจริงจัง ผ้าขนหนูอุ่น ๆ แล้วไดร์เป่าผมแบบลมเบาและลมเย็น แปรงจากโคนเพื่อไม่ให้ขนชั้นในชื้นค้าง และตรวจผิว หมอเคยบอกฉันว่าขนสองชั้นที่เปียกค้างอาจทำให้เกิดปัญหาผิวหนัง และให้หลีกเลี่ยงไม่ให้มันเดินลุยน้ำท่วม ซึ่งอาจมีแบคทีเรีย โบริหายดีด้วยน้ำซุปไก่อุ่น ๆ หนึ่งชามและการงีบบนหมอนฉัน

ตอนนี้กระเป๋าหน้าฝนของฉันพร้อมแล้ว ผ้าขนหนูผืนเล็ก เสื้อกันฝนบาง ๆ ร่มพับ ขนมนิดหน่อย และถุงพลาสติกใส่รองเท้าเปียก ฉันยังเช็กแอปพยากรณ์อากาศก่อนเดินทุกครั้ง และพามันออกไปเช้าขึ้นเมื่อพายุมีโอกาสน้อยกว่า โบริเกลียดเสื้อกันฝนแต่ก็ทนใส่เวลาฉันบอกว่าเหมือนนางแบบตัวน้อย

ตอนนี้มันมีความรู้สึกแรงกล้าเรื่องเมฆ พอฟ้าเริ่มเทา มันเดินกลับบ้านเองเลย นำหน้าฉัน หางชี้ชัน