เช้าตรู่บนเส้นทางดอยสุเทพกับหมาที่ไม่รู้จักเหนื่อย

นาฬิกาปลุกของฉันคือไทยริดจ์แบ็กสีแดงที่หายใจรดหน้าตอนห้าโมงสี่สิบ ข้าวต้มไม่เคยตื่นสายสักครั้ง แม้ในเช้าหนาวๆ เดือนมกราคมที่ฉันอยากซุกผ้าห่มจนเที่ยง พอหกโมงเราก็อยู่บนเส้นทางช่วงล่างที่ไปดอยสุเทพ ขณะที่เมืองยังเป็นสีฟ้าและเสียงระฆังวัดดังมาจากที่ไหนสักแห่งไกลเหนือขึ้นไป

เขามาจากฟาร์มแถวแม่ริม และฉันว่าฟาร์มอธิบายได้ทุกอย่าง เขาชอบปีน ชันหรือเป็นหิน มีรากไม้ เขาไม่สน ตอนทางราบเขาเดินข้างฉันเหมือนสุภาพบุรุษ สุภาพแบบแปลกๆ เวลานักเดินป่าคนอื่นผ่านมา แต่พอถึงทางลาดเขากลายเป็นกวาง ฉันเลยเรียนรู้ที่จะใช้สายจูงแบบคาดเอวเพื่อให้ไหล่รอด

การเดินป่ากับหมาในเมืองไทยมีกฎของมัน และฉันค่อยๆ เรียนรู้ เรากลับก่อนแปดโมงเสมอ เพราะหลังจากนั้นความร้อนมาและพื้นร้อนจนเจ็บอุ้งเท้า ฉันพกชามพับได้และน้ำมากกว่าที่คิดว่าต้องใช้ และหยุดพักในร่มเงาทุกยี่สิบนาทีหรือประมาณนั้น ช่วงหน้าเผาที่ควันค้างอยู่เหนือหุบเขาเดือนมีนาคม เราอยู่บ้านเลย เล่นเกมในบ้านแทน การหายใจของเขาสำคัญกว่าสถิติเดินป่าของฉัน

อีกเรื่องคือเห็บ หลังเดินทุกครั้งฉันไล่นิ้วคลำทั่วตัวเขา หู รักแร้ ระหว่างนิ้วเท้า เพราะหญ้าแห้งแถวนี้เต็มไปด้วยเห็บ หมอที่นิมมานเตือนว่าการใช้ยากันเห็บรายเดือนและตรวจดูเร็วๆ หลังเดินทุกครั้งคือนิสัยที่ดีที่สุด และถ้ามีไข้หรืออ่อนเพลียกะทันหันต้องเจาะเลือด ไม่ใช่รอดู ฉันจำไว้เสมอ

ทีนี้เรื่องสวน วันอาทิตย์วันหนึ่งปีที่แล้วฉันรับสายงานอยู่ที่รู้สึกเหมือนยี่สิบนาที พอกลับออกมา แปลงสมุนไพรกลายเป็นหลุมอุกกาบาต ตะไคร้อยู่บนระเบียง และข้าวต้มนอนอยู่ในหลุม ดูภูมิใจมากและเย็นสบายขึ้นนิดหน่อย ฉันว่าเขาพยายามสร้างบังเกอร์ติดแอร์ให้ตัวเอง ตอนนี้เรามีมุมขุดโดยเฉพาะ ดินร่วนๆ และไม้แทะฝังไว้ไม่กี่อัน แปลงสมุนไพรมีรั้วเตี้ยๆ ส่วนใหญ่ระบบนี้ก็ใช้ได้

ตอนเย็นเขานอนหนุนรองเท้าแตะของฉัน ทุกคืนไม่เคยขาด วันไหนฉันลืมตัวใส่ไปตลาดวันรุ่งขึ้น มันก็มีกลิ่นหมากับกลิ่นภูเขา และฉันไม่ถือสาเลยสักนิด