เช้าวันเสาร์ที่ศูนย์พักพิงในสมุทรปราการ: สิ่งที่การเป็นอาสาสมัครสอนฉัน

เสาร์แรกที่ศูนย์พักพิง ฉันใส่รองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดไป พอสิบโมงมันก็กลายเป็นสีน้ำตาล เปียกชื้น และเกษียณถาวร นี่คือเรื่องแรกที่ไม่มีใครบอกเกี่ยวกับการเป็นอาสาสมัครดูแลน้องหมาที่ได้รับการช่วยเหลือ คุณต้องเลอะแน่ๆ และคุณจะรักมัน

ศูนย์พักพิงเป็นที่เล็กๆ ตรงชายขอบสมุทรปราการ ลานยาวมีกรงสุนัข หลังคาสังกะสีที่ส่งเสียงร้องเวลาฝนตก และสุนัขราวหกสิบตัว ส่วนใหญ่มาจากถนน บางตัวมาจากเจ้าของที่เลี้ยงต่อไม่ไหว ดูแลโดยคุณครูเกษียณ คุณน้อย กับกลุ่มอาสาสมัครที่หมุนเวียนมาช่วยวันหยุดสุดสัปดาห์ ฉันสมัครหลังเห็นโพสต์ และมาโดยคิดว่าแค่เช้าเดียว

งานไม่ได้หรูหราเลย ฉันขัดชามน้ำ กวาดพื้น พับผ้าเช็ดตัวที่คนบริจาค จับน้องหมาให้อยู่นิ่งตอนหยอดยากำจัดเห็บ และพาตัวที่สงบพอเดินเล่นด้วยสายจูง มีน้องหมาสีน้ำตาลขี้อายมากชื่อทอง สามสัปดาห์แรกไม่ยอมมองหน้าฉันเลย แล้ววันเสาร์หนึ่งเขาเอนตัวพิงขาฉันตอนฉันกำลังทำความสะอาดแล้วอยู่อย่างนั้นสิบนาที ฉันไม่ขยับสักนิด เวรทำความสะอาดไม่เคยรู้สึกสำคัญขนาดนี้มาก่อน

ฉันได้เรียนรู้ความจริงบางอย่าง น้องหมาไม่ใช่ทุกตัวจะได้รับการรับเลี้ยง และนั่นคือความจริงที่เจ็บปวด ตัวแก่ๆ บางตัวจะอยู่ที่นี่เป็นปี คุณหมอที่มาเดือนละสองครั้งทำงานน่าทึ่งด้วยเงินน้อยมาก และพูดเหมือนกันเสมอว่า การทำหมันคือสิ่งที่เปลี่ยนจำนวนสุนัขจรได้จริง และการรับเลี้ยงทุกครั้งมีความหมาย ฉันพยายามไม่เอาสัตว์ตัวใหม่กลับบ้านทุกสัปดาห์ แม้ฉันจะมีแมวสยามชื่อดาว ซึ่งก็เพียงพอแล้วสำหรับคอนโดเล็กๆ และคอยตรวจรองเท้าฉันอย่างละเอียดเวลากลับบ้าน

ถ้าอยากเริ่ม ขอแนะนำแบบนี้ ติดต่อศูนย์ก่อนและถามว่าเขาต้องการอะไร เพราะหลายที่ชอบคนที่มาสม่ำเสมอมากกว่าแวะมาครั้งเดียว ใส่รองเท้าหุ้มส้นที่ไม่ได้รักมาก ห้ามให้อาหารน้องหมาถ้าไม่ได้รับอนุญาต และล้างมืออย่างระมัดระวังระหว่างกรง เพราะโรคแพร่ได้เร็วในที่แออัด ถ้าทำได้ให้เอาหนังสือพิมพ์ ผ้าเช็ดตัวเก่า และอาหารเม็ดแห้งไป แต่ถามก่อนว่าอะไรมีประโยชน์จริงๆ

เพื่อนสนิทบางคนของฉันคือคนที่ฉันเจอที่นั่นตอนถือถัง เดือนที่แล้วทองถูกครอบครัวจากบางนารับไปเลี้ยง เขาไม่หันกลับมามองเลย ฉันร้องไห้ที่ลานจอดรถ แล้วกลับบ้านมาเขียนเรื่องนี้