เช้าช้าๆ: ทองวัยเจ็ดขวบ กับบ้านริมน้ำที่กาญจนบุรี

ทองอายุเจ็ดขวบปีนี้ ถ้านับเป็นปีหมา เขาก็เป็นสุภาพบุรุษวัยหนึ่ง และฉันเห็นได้จากเรื่องเล็กๆ เขาลุกยืนช้าลงนิดหนึ่ง นอนหลับลึกขึ้นบนห่วงยางสระ และไม่วิ่งไล่ลูกบอลเกินหกครั้งแล้ว เขายังเป็นโกลเด้นเต็มตัว ยังยิ้มให้ทุกคน แต่จังหวะชีวิตของเราเปลี่ยนไป

พอภรรยาฉันเสนอทริปขับรถไปกาญจนบุรี ฉันตอบตกลงโดยมีเงื่อนไขข้อเดียว คือต้องช้า ระยองไปกาญจนบุรีเป็นการขับที่ไกล เราเลยแบ่งโดยพักหนึ่งคืนใกล้กรุงเทพฯ และแวะทุกสองชั่วโมงให้ทองดื่มน้ำกับยืดตัว ฝน แมวรัสเซียนบลูของเรา อยู่บ้านกับแม่ยาย ส่วนใหญ่เพราะเธอแสดงชัดมากว่ารถอยู่ต่ำกว่าศักดิ์ศรีเธอ

บ้านริมน้ำที่เราหาได้เป็นบังกะโลไม้เรียบง่าย มีระเบียงกว้างและบันไดลงสู่น้ำ เจ้าของบอกว่ายินดีต้อนรับน้องหมาถ้าไม่ปีนขึ้นเตียง แล้วก็เอาชามน้ำมาให้ทองโดยไม่ต้องขอ เขานอนบนระเบียงดูเรือหางยาวผ่านไปเหมือนกัปตันเกษียณ ช่วงบ่ายแก่ๆ ตอนแดดอ่อน ฉันพาเขาลงน้ำตื้น แล้วลูกหมาโกลเด้นตัวเก่าก็กลับมาอีกครั้ง เขาว่ายวนช้าๆ เลือกกิ่งไม้ แล้วกิ่งใหญ่กว่า และมองฉันด้วยสายตาที่บอกว่าพร้อมวิ่งข้ามสะพานข้ามแม่น้ำแคว

แน่นอนว่าเราระมัดระวัง ก่อนเดินทางเราให้คุณหมอตรวจเขา และเธอบอกเรื่องการดูแลข้อต่อ การเดินสั้นๆ และไม่ให้ออกกำลังกายตอนแดดเที่ยง เรานำอาหารที่เขากินประจำ ผ้าเปียกสำหรับในรถ และเสื่อสำหรับปูพื้นไปด้วย ตอนกลางคืนเขานอนระหว่างเตียงเราสองคน หัวพาดรองเท้าภรรยาฉัน

ฉันกลับจากกาญจนบุรีพร้อมความเข้าใจใหม่ว่าการแก่ของน้องหมาเป็นอย่างไร เช้าที่นุ่มนวลขึ้น การผจญภัยเล็กลง งีบใหญ่ขึ้น ครั้งหน้าเราจะอยู่สามคืน ไม่ใช่สอง ทองอนุมัติแผนแล้วด้วยการนอนบนกระเป๋าเดินทาง