ศึกน้ำขังหน้าประตูบ้านครั้งใหญ่

ทุกเย็นหน้าฝนที่ลาดพร้าวก็เป็นบทเดิมเสมอ ฟ้าเริ่มสีเทาราวสี่โมง ท่อระบายน้ำเริ่มเสียงอ๊อกแอ๊ก พอหกโมงก็มีทะเลสาบสีน้ำตาลสมบูรณ์แบบอยู่หน้าประตูบ้านพอดี มูเด้ง บางแก้วของเราที่ไม่กลัวอะไรบนโลกนี้เลย มองทะเลสาบนั้นแล้วก็นั่งลง ไม่ใช่นั่งใกล้น้ำ แต่นั่งนิ่งๆ บนขั้นบันไดแห้ง หูแบน คางเชิด เหมือนคุณผู้หญิงที่ไม่ยอมลงเรือ

สองปีแรกฉันก็อุ้มข้ามไปเฉยๆ แต่เธอหนักเกือบยี่สิบสองกิโล พอปลายเดือนสิงหาคมหลังฉันก็เริ่มยื่นเรื่องร้องเรียน วันเสาร์วันหนึ่งฉันเลยคิดว่าจะฉลาดหน่อย ลองทำให้เป็นเกม เอาไก่ย่างจากตลาดเช้าวางบนอิฐก้อนแห้งๆ แล้วต่อด้วยอิฐอีกก้อนเป็นก้อนหินข้ามน้ำ ไปจนถึงถนน มูเด้งศึกษาก้อนอิฐอยู่นานมาก แล้วเดินอ้อมซอยทั้งซอย ผ่านโรงจอดรถบ้านคนอื่น ไปรอฉันอยู่อีกฝั่งโดยไม่เปียกสักอุ้งเท้า ฉันไม่รู้จะหัวเราะหรือปรบมือดี

พี่วินมอเตอร์ไซค์หัวซอยดูเหตุการณ์ทั้งหมด และตอนนี้ทุกคนมีความเห็นของตัวเอง ลุงแดงบอกว่าเธอเป็นเจ้าหญิง วินอีกคนบอกว่าเป็นหมาฉลาดที่สุดในย่านเพราะไม่ยอมให้ตัวเองเปื้อน ส่วนฉันว่าเธอแค่ดื้อ และรู้ดีว่าอุ้งเท้าสะอาดแลกไก่ได้เท่าไร

สุดท้ายที่ได้ผลคือความอดทนกับรองเท้าบู๊ตยางราคาถูก ที่ฉันใส่เอง ไม่ใช่เธอ ฉันยืนตรงขอบน้ำตื้นๆ ทำตัวสบายๆ คุยเรื่อยเปื่อย ส่วนเธอก็นั่งดูฉันเดินสาดน้ำเหมือนคนบ้า สิบนาทีต่อมาเธอแตะเท้าลงไปหนึ่งข้าง ดึงกลับมาสะบัดอย่างขุ่นเคืองสุดๆ ปลายสัปดาห์ก็เดินผ่านแอ่งตื้นๆ ได้ แต่ทะเลสาบลึกๆ ยังคงเป็นคำว่าไม่เด็ดขาด และบอกตามตรงว่าฉันเคารพเธอ

ฝากข้อควรรู้เล็กน้อยสำหรับเจ้าของท่านอื่น หลังเดินเสร็จฉันล้างเท้าเธอและเช็ดให้แห้งระหว่างนิ้วเสมอ เพราะน้ำบนถนนหน้าบ้านไม่สะอาดเลยในหน้าฝน ปีที่แล้วตอนเธอมีผื่นแดงเล็กๆ ระหว่างนิ้วสองนิ้ว หมอบอกให้รักษาบริเวณนั้นให้แห้ง แล้วตรวจให้ ก็หายภายในไม่กี่วัน ดังนั้นศึกนี้ก็มีเหตุผลของมันเหมือนกัน

คืนนี้ฝนตกอีกแล้ว เธอนั่งงอนอยู่หน้าประตู เอาจมูกแนบกระจก แล้วพอทุ่มหนึ่งเมฆก็จางลง เธอลุกขึ้น ยืดตัว แล้ววิ่งเหยาะๆ ออกไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แน่นอนอยู่แล้ว