ระทึกขวัญเห็บ: มิกะ แม่ริม และค่ำคืนที่เงียบเหงา

มิกะเป็นบอร์เดอร์คอลลี่ขาวดำที่ทำงานตลอดเวลา ตอนเช้ามันต้อนไก่บ้านข้าง ๆ แล้วก็ต้อนมอเตอร์ไซค์ในซอยของเราที่แม่ริม และถ้าไม่มีอะไรให้ต้อน ก็ต้อนรองเท้าแตะฉัน เราฝึกกันทุกวัน และมันรอคำสั่งแรกเหมือนนักเรียนรอกริ่งโรงเรียน พอเย็นวันหนึ่งมันไม่มารอที่ประตู ฉันรู้ทันทีว่ามีอะไรผิดปกติ

มันนอนบนกระเบื้องเย็น ๆ ก้มหน้าอยู่ ไม่แตะอาหารเย็น และหูไม่ขยับเลยตอนฉันเรียกชื่อ ฉันคลำหูและคอ เจอว่ามันตัวอุ่น แล้วฉันก็ไล่ดูตามขนอย่างละเอียดขึ้น แล้วเจอสิ่งกลม ๆ สีเทาเล็ก ๆ หลังหู คือเห็บ ตัวอ้วนแล้ว แล้วก็มีอีกตัวที่ท้อง

ฉันมาจากเยอรมนี และที่เชียงใหม่ฉันเรียนรู้เร็วว่าเห็บเป็นเรื่องใหญ่ ฉันไม่ตื่นตระหนก พามันไปคลินิกเช้าวันรุ่งขึ้น พร้อมเห็บใส่ถุงเล็ก ๆ ให้หมอดู หลังตรวจร่างกายและตรวจเลือด คุณหมออธิบายว่าหมาที่นี่ติดโรคจากเห็บได้ และการรักษาเร็วสำคัญมาก เธอเริ่มให้ยาเป็นคอร์ส และบอกให้พามิกะกลับมาตรวจติดตาม ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้ให้ยาเอง และจะไม่เล่ารายละเอียดเพราะหมาแต่ละตัวต่างกันและหมอเป็นคนตัดสิน

สิบวันที่มิกะเงียบ และบอร์เดอร์คอลลี่ที่เงียบคือเรื่องแปลกที่สุดในโลก ฉันให้มันอยู่ในบ้าน ให้น้ำเยอะ ๆ อาหารมื้อเล็ก ๆ และนั่งอยู่กับมันตอนเย็น ฉันจะไม่มีวันลืมครั้งแรกที่มันคาบรองเท้าแตะขึ้นมาอีก แล้วเดินถือไปรอบ ๆ เหมือนถ้วยรางวัล ผลตรวจครั้งต่อมาออกมาดี และหมอบอกว่ามันฟื้นตัวได้ดี

ตอนนี้เรามีกิจวัตรเรื่องเห็บอย่างเคร่งครัด ใช้ยาป้องกันสม่ำเสมอที่เลือกร่วมกับหมอ ตรวจทั้งตัวหลังเดินทุกครั้ง โดยเฉพาะหู รักแร้ และระหว่างนิ้วเท้า และตัดหญ้าในสวนให้สั้น ไก่บ้านข้าง ๆ เศร้ามากที่การต้อนกลับมาแล้ว ส่วนมิกะไม่เศร้า ถ้าหมาคุณอยู่ ๆ ก็ซึมและเบื่ออาหารในฤดูเห็บ อย่ารอนะ