สามเย็น หนึ่งร้านโรตี และน้ำตาล

ฉันไม่เคยวางแผนจะรับหมามาเลี้ยง ฉันเปิดร้านเล็กๆ ที่อ่าวนาง ปิดดึก และชีวิตก็เต็มอยู่แล้ว แต่ทุกเย็นตอนกลับบ้านฉันผ่านร้านโรตีใกล้ถนนใหญ่ และในสัปดาห์ฝนตกสัปดาห์หนึ่ง มีหมาสีน้ำตาลผอมมากนอนอยู่บนกล่องกระดาษที่ทุบแบนข้างร้าน เจ้าของร้านบอกว่าเธออยู่มาเดือนหนึ่งแล้ว คนให้เศษโรตีกล้วย เธอรับอย่างสุภาพและไม่เคยขอ

เย็นแรกเธอตามฉันไปราวสองร้อยเมตรแล้วหันกลับ เย็นที่สองเธอตามเกือบถึงประตูบ้าน เย็นที่สามเธอเดินตามหลังมอเตอร์ไซค์ฉันตลอดทาง หยุดที่หน้าประตูร้าน แล้วนอนลงบนพื้นกระเบื้องเหมือนได้รับเชิญ ฉันจำได้ว่าฝนตก และซี่โครงเธอโผล่ให้เห็นผ่านขนที่เปียก ฉันให้น้ำและข้าวราดไก่หนึ่งชาม เธอกินช้าๆ มองฉัน แล้วหลับไปโดยไขว้เท้า

ฉันตั้งชื่อเธอว่าน้ำตาล ตามสีขนและเพราะเธอหวานมาก เช้าวันรุ่งขึ้นฉันพาเธอไปหาหมอในตัวเมืองกระบี่ เธอน้ำหนักต่ำกว่าเกณฑ์ มีหมัดกับเห็บบ้าง และไม่เคยฉีดวัคซีน แต่คุณหมอบอกว่าเธออายุยังน้อยและโดยรวมแข็งแรง เราฉีดวัคซีน ถ่ายพยาธิ และต่อมาทำหมัน ทุกอย่างทีละขั้นและตามคำแนะนำของคุณหมอเสมอ ค่าใช้จ่ายน้อยกว่าที่ฉันกลัว และเธอเปลี่ยนไปเกือบทันที

ตอนนี้หกปีผ่านไป น้ำตาลเป็นผู้จัดการร้าน ทักทายลูกค้า นอนในเงาประตู และมีความเห็นแรงกล้าว่าใครเข้าได้ นักท่องเที่ยวถ่ายรูปอกขาวกับถุงเท้าขาวของเธอ และบางคนถามว่าเธอเป็นพันธุ์อะไร ฉันตอบว่าใช่ พันธุ์ที่ดีที่สุดในประเทศไทย

ฉันยังผ่านร้านโรตีทุกเย็น ตอนนี้มีหมาผอมอีกตัวอยู่ตรงนั้น ฉันพยายามอย่างหนักที่จะมีสติ ขอให้ฉันโชคดีนะ และถ้าใครรู้จักบ้านพักชั่วคราวดีๆ ในกระบี่ บอกฉันด้วย